Suf
Ach, er is wel een verklaring voor. Klassieke muziek is iets van de krassende langspeelplaten van je ouders. Daar zet je je tegen af. Klassieke muziek is onbeweeglijk in ongemakkelijke houten kerkbankjes zitten. Je hebt er nog spierpijn van. Klassieke muziek is bovendien een herinnering aan schaamte van toen je halverwege een stuk ging applaudisseren omdat je niet had verwacht dat de violiste na tien seconden absolute stilte toch nog verder zou gaan. Dat was een afgang, iedereen keek je boos aan.
Zo bezien is het zo gek nog niet dat studenten weinig klassieke muziek luisteren. Althans, ook wij dachten dat dat zo was. Tot we afgelopen weken op diverse lustrum-, afstudeer- en inauguratieborrels opeens merkten dat het tegendeel geldt. Vrijwel om de minuut hoorden we daar het werk Gran Vals van de Spaanse componist Francisco Tárrega (1852-1909): Tiedelie, tiedelie, tiedelie tie tie.
Francisco Tárrega? Gran Vals? Ja, 's werelds meest beluisterde melodie. Een eeuw later bekend geworden als de Nokia-tune: Tiedelie, tiedelie, tiedelie tie tie. Hartstikke klassiek! Maar suf? Nee dus. Wel heel irritant trouwens.
Brand
Onder het motto `ken je vluchtplan' rukt de brandweer Enschede deze maand uit om studenten te wijzen op brandgevaarlijke situaties in hun kamer. Dat is hard nodig, blijkt na een proefcontrole waar we deze week over berichten. Verlengde verlengsnoeren, onbegaanbare vluchtroutes, oververhitte drogers, afgeplakte rookmelders, verstopte brandblussers, polyester vlaggen aan het plafond. Onze brandweerman kwam het allemaal tegen. We zagen hem denken: waar is hier de nooduitgang? Letterlijk. Figuurlijk werd het toen de bewoners de controleur het vuur na aan de schenen legden. `De matras van de gang af en onder mijn bed leggen? No way! Daar liggen al mijn schoenen al!' Punt uit. `Een koelkast kan écht niet op onze kamer. Dat zijn eeuwenoude dingen. Die maken enorm kabaal. Kunnen we niet meer slapen.' Uitgepraat. `Vriezers in de keuken? Geen plek voor.' Einde verhaal. Inmiddels kwam de rook bij onze brandweerman uit de oren. Moedeloos stapte hij een volgend huis binnen waar zijn ontstemde zuchten langzaam veranderden in een zacht neuriën. `Mannen van mijn hart,' riep hij opgetogen bij het zien van de lege gangen en opgeruimde kamers. Fluitend veerde hij de trappen op, niet-wetende dat er een onaangename verrassing wachtte. Op het balkon versperde een enorme berg hout de vluchtroute. Niet zomaar wat hout, meldde een bewoner vrolijk. `Het is brandhout voor wanneer we een lekker fikkie willen stoken.' De moed zakte bij de brandweerman tot een dieptepunt. `Om gek van te worden', joelde hij frustrerend na toen hij het huis uit vluchtte. De studenten op de campus hoeven voorlopig niet te vrezen voor een controle. Heeft iets te maken met een burn-out, hoorden wij.
