Leeftijd: 26 jaar
Studie: psychologie
Sport: paardensport
Club: DRV Hippocampus
 |
| `Het is gelukkig een klein stukje van de vinger en uiteindelijk is alles mooi geheeld, maar op zo'n plotselinge knauw zit natuurlijk niemand te wachten.' (Foto: Gijs van Ouwerkerk) |
Als achtjarig meisje zat Ilonka Maathuis al op een paard. Haar sport toen, haar sport nu en er moet veel gebeuren als de paardensport niet altijd haar sport blijft. Toch was er in maart van dit jaar alle aanleiding de teugels aan de wilgen te hangen.
Het ging mis bij het opzadelen van Sandokan in de stal aan de Horstlindelaan. Sandokan - niet het meest gewillige paard in de campusmanege - beet niet alleen van zich af maar ook door. Het kostte de amazone een stuk van haar vinger. Een spoedrit met de ambulance naar het ziekenhuis mocht niet baten. En dus draagt de amazone de rest van haar leven een souvenir bij zich, waar ze nooit om heeft gevraagd.
`Het is gelukkig een klein stukje van de vinger', zegt het slachtoffer, `en het is mooi geheeld, maar op zo'n plotselinge knauw zit je natuurlijk niet te wachten. Toen Sandokan beet heb ik in een opwelling een halter naar z'n hoofd geslingerd. Maar ik had al mijn aandacht nodig voor de vinger, want het stopte niet meer met bloeden.'
Ondanks het voorval is het nooit bij haar opgekomen de wereld van de paardensport vaarwel te zeggen. `Daarvoor vind ik de dieren veel te lief en te mooi, maar ik was na het incident wel even klaar was met Sandokan.' De achternaam van de amazone doet vermoeden dat er familiebanden zijn met Stal Maathuis uit Geesteren, maar dat is dus niet het geval. Haar voornaamste motivatie deze sport te beoefenen is de klik tussen mens en dier. `Dat ik zo'n groot dier mijn eigen wil kan laten opleggen, vind ik bijzonder.' Een specifiek kunstje om het dier te laten luisteren heeft ze niet. `Gewoon heel vriendelijk zijn en dan komt het best goed.'
Vriendelijk was Ilonka Maathuis ook voor haar rivalen op het onlangs gehouden GNSK in Groningen. Misschien wel te vriendelijk. Van de drie deelnemende amazones in het b-veld werd Maathuis derde en dus laatste. Daar had ze zich meer van voorgesteld. `We maken bij studentenwedstrijden of toernooien altijd gebruik van de paarden van de manege ter plekke. Dus voor ons ook vreemde paarden.'
De eerste keer dat ze in de ring kwam zat ze in een `verkeerde galop'. `Ik kwam daardoor steeds slecht uit bij de hindernissen. Bovendien ziet een verkeerde galop er ook niet uit. Ik kreeg van de jury beduidend minder stijlpunten dan mijn concurrentes.' Haar tweede optreden ging niet veel beter. Dit keer met een ander paard. `Dit dier', blikt de amazone terug, `was al behoorlijk vaak in actie geweest en een beetje moe toen ik aan de beurt was.'
Haar optreden leverde Maathuis - die in Groningen aantrad met twee andere leden van Hippocampus - dus geen triomf op. `Dat hoeft ook niet', zegt ze, `zolang het ook maar een beetje gezellig is en dat was het.'
Dromen doet ze ook. Dromen over deelname aan een cross met enorme hindernissen. Als ze de kans krijgt grijpt ze `m. `De military in Boekelo is te hoog gegrepen, want daar komen alleen toppers. Maar een kleine cross lijkt me wel wat en mezelf verbeteren natuurlijk. Laat dat mijn ambitie zijn.'
