 |
| Leonie Vos (26) Masterstudent Educational Science and Technology Maesot, Thailand 28 april tot 7 november |
`Ik heb een kamer in Maesot maar ik zit nu in het dorp Kanchanaburi, in het zuidwesten van Thailand. Vlak bij een van de vluchtelingenkampen.'
Wat doe je daar precies?
`Voor mijn afstudeeronderzoek bezoek ik zeven vluchtelingenkampen met Birmese vluchtelingen in Thailand. Dat doe ik via vluchtelingenorganisatie ZOA. Zij geven leerkrachten in die kampen trainingen. Ik onderzoek wat die docenten daarvan hebben geleerd en hoe ze dat in de praktijk brengen.'
Waarom scholing in een vluchtelingenkamp, daar zit men toch niet zo lang?
`Het zijn geen vluchtelingenkampen zoals je die hebt in Afrika. De kampen hier bestaan al 25 jaar. Sommige twintigers zijn hier geboren en zijn nog nooit buiten de kampen geweest. Thailand neemt geen vluchtelingen op, in de kampen zitten bij elkaar zo'n 150 duizend Birmezen.'
Kun je beschrijven hoe het onderwijs in zo'n kamp geregeld is?
`In zo'n kamp wonen ruim tienduizenden mensen hutjemutje op elkaar in bamboehutjes. Ze zijn compleet geïsoleerd van de buitenwereld. Soms moet je wel uren rijden over modderige wegen om er te komen. De scholen zijn gemaakt van wat bamboe en liggen na een regenbui zo om. Er zijn geen klaslokalen maar een grote ruimte waar zestig kinderen van één docent les krijgen. De docenten leren van ZOA op een student-centered manier les te geven. Wat in mijn onderzoek naar voren komt is dat dat een mooi idee is maar niet helemaal realistisch met zo'n grote klas en maar één lesboek.'
Waarom heb juist voor deze afstudeeropdracht gekozen?
`Ik wilde graag naar het buitenland, in een andere cultuur werken. Maar dan wel zinvol bezig zijn op de plek waar een noodsituatie heerst. Hier wordt direct iets met je onderzoek gedaan, in Nederland moet je maar afwachten of je verslag wel gelezen wordt.'
Vond je de kampen confronterend?
`Die vraag is lastig te beantwoorden. Zeven jaar geleden heb ik als vrijwilliger in de krottenwijken van Kaapstad gewerkt. Vergeleken daarmee is het hier best goed geregeld, de mensen krijgen eten en gezondheidszorg. Maar wat je aan de buitenkant niet ziet is de uitzichtloosheid, ze hebben geen toekomst. Dat is het hele probleem.'
Waar moest je het meest aan wennen?
`Dat zijn kleine dingetjes, aan mijn fietsje van maatje xxs en aan de harde matrassen met springveren die daar doorheen drukken. Maar vooral: dat alles zo normaal voor mij wordt. Terwijl een vluchteling nooit normaal hoort te zijn. Het blijft lastig om je in te leven in de mensen hier, je kunt je niet voorstellen hoe het is om geen toekomst te hebben. Het gekke is dat de mensen blij zijn en spreken over het kamp als een plek waar ze veel vrijheid ervaren in vergelijking met Birma. Dat is schokkend.'
