Bij korfbalvereniging Vakgericht lopen ze met hem weg. Want met een moyenne van drie treffers per wedstrijd heeft Ruben Hoeksma een belangrijk aandeel in de tweede plaats op de ranglijst.
 |
| ‘Ik heb de doelpunten niet geteld, maar in je eentje begin je in het korfbal helemaal niks.’ Foto: Gijs van Ouwerkerk Naam: Ruben Hoeksma |
En volgens de trefzekere UT-student leeft de ploeg met deze tweede plaats niet boven haar stand. ‘Zeker niet, wij moeten dit seizoen in staat zijn iets moois te laten zien’, zegt hij. Volgens de productieve korfbalspeler is er anders dan in voorgaande jaren nu wel kans op een hoofdprijs. Hoeksma kan het weten, want hij is inmiddels bezig aan zijn vierde seizoen voor de
studentenkorfbalvereniging en is daarmee uitgegroeid tot een routinier. ‘Ons voordeel’, legt de speler uit, ‘is dat we met dezelfde spelers en speelsters draaien als het jaar hiervoor en voor een studentenvereniging is dat een luxe positie.’ Spelers kennen elkaars sterke en minder sterke punten. Een sterk punt van Hoeksma is dus raak schieten. Het seizoen is koud vijf wedstrijden oud en nu al staat de teller op vijftien treffers van zijn hand. Vooral het scoren van afstand gaat hem goed af. ‘Het kunnen er ook iets meer dan vijftien zijn. Ik heb ze niet geteld, maar besef wel dat je met korfbal in je eentje helemaal niks presteert. Bovendien ben ik geen snelle speler. Dat moet door andere weer worden gecompenseerd.’
Hoeksma kan zich nauwelijks een andere teamsport voorstellen waarin spelers zo afhankelijk zijn van elkaar. ‘Dat komt vooral’, zegt hij, ‘omdat je bij korfbal niet met de bal mag lopen. In je eentje begin je niks.’
Als alles een beetje meezit en de concurrentie punten morst verruilt Vakgericht aan het eind van dit veldseizoen de derde klasse voor de tweede. Maar daarmee zadelt de ploeg zich ook meteen met een probleem op. ‘Want’, legt Hoeksma uit, ‘we blijven natuurlijk wel een studentenvereniging met veel personele wisselingen. We presteren nu goed omdat we langer bij elkaar zijn. Maar vallen er volgend jaar gaten in de selectie dan wordt het lastig in de tweede klasse.’
Als een van de spelers met de langste staat van dienst kan Hoeksma het weten. Bovendien zweefde hij als ventje van zes jaar al onder de korf. ‘Tja waarom begint iemand op zes jarige leeftijd te korfballen’, herhaalt hij. ‘Pfff, ik heb werkelijk geen idee. Het is mijn sport. Het is ook de enige gemengde teamsport en dat heeft ook wel iets.’ Maar het is ook een sport die buiten Nederland en België nauwelijks tot de verbeelding spreekt. Althans verder dan een demonstratiesport op de Olympische Spelen van 1928 van Amsterdam is korfbal nooit gekomen. Hoeksma weet dat ook: ‘In andere landen is korfbal meer een studentensport, maar het niveau van die ploegen ligt wel lager dan bij ons.’ Verder is het volgens de speler een blessuregevoelige sport. Zelf kampt de balvaardige student al langere tijd met een scheenbeenvliesontsteking. Exemplarisch voor deze sport. Mogelijk als gevolg van het continu draaien en springen. Als gevolg van deze blessure is pijnvrij spelen er voor hem niet meer bij. Maar stoppen ook niet. ‘Die pijn hoort er bij, het is niet anders. Zolang ze me nog niet van het veld hoeven af te dragen ga ik lekker door. Ik kan me een leven zonder korfbal moeilijk voorstellen.’
