`Het eerste Twentse rood verschijnt woensdagochtend al op Victoria Square. Enkele ouders en Ellen, de vriendin van solarracer David Bakker, zijn vooruit gereisd en kijken verwachtingsvol naar het scherm bij de finish waarop een paar keer per dag een update verschijnt van de race. De racedag ervoor sloeg de 21Revolution over de kop. Als uit de caravan van de organisatie het bericht komt dat het Twentse team die ochtend is vertrokken, klinkt een zucht van opluchting en blijdschap.
`Oh, wat is die crash zonde geweest', verzucht de vader van Koen Hazebroek, elektrotechnicus in het team. `Mijn zoon zei vooraf als we maar hoger dan de zesde plaats eindigen, dan hebben we het beter gedaan dan de vorige keer. Ze lagen er zo goed voor, op de vierde plaats. Maar we zijn trots. Ik vind het zo ongelooflijk knap dat ze de hele nacht hebben doorgewerkt en die wagen weer aan de praat hebben gekregen.' Zijn vrouw valt hem bij: `Als ze de race uitrijden en hier aankomen, staan we met zijn allen te juichen. Reken maar, ze zetten een fantastische prestatie neer.'
Later op de woensdagmiddag voegt het Belgische team zich bij de Twentse supporters. Ze lopen er nog aangeslagen bij. Al op de eerste dag - het team lag in tweede positie - zette de wind zich onder hun zonnewagen Umicar Inspire. Die raakte van de weg en werd `tegen een boom gekatapulteerd'. Einde Solar Challenge voor de Belgen.
De race kent veel crashes dit jaar. Behalve België en Twente raakten ook het Australische en het Duitse team al van de weg; Delft crashte bovendien tijdens de voorbereiding. `Ik denk dat het te maken heeft met het steeds lichter en smaller willen maken van de auto's', reageert een van de Belgen. `En de banden die de organisatie dit jaar heeft aanbevolen, zijn gewoon niet goed gebleken', meent zijn teamgenoot. En daarmee is wat hen betreft alles gezegd. `We gaan gauw aan iets anders proberen te denken'. Teleurgesteld druipen ze af.
Als donderdagochtend de eerste zonnewagens, Tokio, Delft en Michigan, vanuit het drukke verkeer Victoria Square opdraaien, staat de Twentse delegatie er opnieuw. Ellen oogt onrustig. `Ik hoop dat David snel komt. Normaal gesproken zouden ze vandaag binnenkomen. Hij is nu twee maanden weg, maar die laatste dag duurt lang.' Op vrijdag is ze nog nerveuzer. De grote vraag is nu of de 21Revolution op tijd zal finishen. Ze belt met David, ijsbeert en hoopt dat anderen nieuws hebben. Pas als blijkt dat Twente een kwartier voor het verstrijken van de tijd de officiële finish buiten de stad is gepasseerd, nemen ouders, vriendinnetjes en andere fans even rust.
Het geluid zwelt aan als uit het verkeer eerst de groene bus met het team opdoemt en even later de rode zonnewagen zelf. Er wordt gezwaaid met vlaggen en ballonnen en geflankeerd door de overige teamleden rijdt coureur Mart Bruinja de 21Revolution tussen de luid juichende fans over de finishlijn. De formele felicitaties van de organisatie worden in ontvangst genomen en dan rennen de 18 Solarstudenten linea recta naar de fontein op Victoria Square. Uitgelaten vallen ze elkaar in de armen, flessen champagne worden ontkurkt, er wordt bier aangerukt en in hun rode overalls staan ze te springen en schreeuwen in het water. Ouders knuffelen hun zonen, bij een enkel vriendinnetje vloeit een traan en iedereen is vooral heel erg blij dat ze heelhuids in Adelaide zijn aangekomen.
`We krijgen veel complimenten over ons doorzettingsvermogen', aldus een apetrotse teamleider Tim Plattel. Wie de foto's van de crash heeft gezien, houdt het niet voor mogelijk dat het team nu feest staat te vieren in de fontein. Bovendien: van de 25 teams in de klasse waarin de 21Revolution meestreed, haalden slechts acht op eigen kracht en binnen de tijdslimiet Adelaide. Tim: `Dat zegt wat over de zwaarte van de race. Het is echt heel knap dat we ondanks de crash de finish hebben gehaald.'
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
