Af en toe is het lekker de zinnen te verzetten met een leuke tv-serie. De huidige collectie aan streamingdiensten is bijna oneindig. Momenteel wordt mijn aandacht gevangen door Fringe, een serie die al een kleine 10 jaar oud is. Het zou een sciencefictionserie moeten zijn, maar het lijkt in niets op de bekende scifi als Star Trek en Star Wars, er komt zelfs geen ruimteschip in voor.
Wel een parallel universum! Na een zorgvuldig gedoseerd eerste seizoen, komt in het tweede seizoen de waarheid helder naar voren: er is een parallel universum, een waar keuzes en kansen net even anders zijn gemaakt of gelopen. De interacties tussen het eigen en het andere universum, en de overstap ertussen door de hoofdrolspelers, bepalen de spanning!
O, was er maar een parallel UT-versum! Eentje waar problemen daar aangepakt worden waar ze ontstaan. Eentje waar oplossingen niet gevonden worden in het uitvaardigen van nieuwe regels. Eentje waar professionaliteit gewaardeerd wordt, waar organisaties de vrijheid en het vertrouwen gegeven worden om passende en eigen oplossingen te vinden.
Eentje waar harmonisatie een muzikale term is gebleven om aan te geven welke toonsoorten wanneer gebruikt worden, in plaats van een organisatorische term die moet verhullen dat onverenigbare en onvergelijkbare onderdelen niet in hetzelfde jasje passen. Eentje waar een college collectief consequenties trekt uit een financiële blunder van de buitencategorie die tientallen mensen nodeloos hun baan heeft gekost…
Ik schrik wakker! Ik leek even echt dat andere universum in te zijn gestapt. De realiteit valt rauw op mijn dak. Vanaf nu moet elk jaargesprek van een promovendus met de minimaal twee eigen supervisors plus een extern onafhankelijk persoon plaatsvinden. Meer werk, minder probleemgericht. Meer afspraken, minder vertrouwen in professionaliteit. Meer harmonisatie, minder muziek.
Ook op hoger niveau houdt de verdergaande harmonisatie van de faculteiten de gemoederen bezig. Immers, alle onderwijsprogramma’s kunnen op precies dezelfde wijze bestuurd en gefinancierd worden. Ook alle onderzoek past in dezelfde mal, kan met hetzelfde model doorberekend worden, of je nou aan een pc genoeg hebt of een cleanroom. En ook departementen kunnen allemaal even groot zijn en op dezelfde manier bestuurd worden, of je nou voornamelijk onderwijs geeft met een groep docenten of juist een zwaartepunt op onderzoek hebt met promovendi en technici. Toch?
In welk universum leef ik nu eigenlijk…
