Het is week drie van 2026 en ik ben door mijn eigen risico heen. Een persoonlijk record, al was het een teamprestatie. Met een team van wat pech, mijn lichaam en de campushuisarts.
De recensies zijn makkelijk te vinden. De uitspraken van de rector ook: ‘We completely disagree with everything this GP does.’ Mijn vak gezondheidsrecht werd plots minder theoretisch toen de BIG-registratie van een van de huisartsen werd doorgehaald, iets waarover de praktijk zelf nooit communiceerde. Maar in de stad met het grootste huisartsentekort van Nederland, is vertrekken geen optie. Dus verzamelt iedereen verhalen. Dit zijn de mijne.
Tijdens een psychische crisis. Het soort waarbij niemand mij alleen durfde te laten en ikzelf juist niets liever wilde om naar het spoor te lopen. Meerdere telefoontjes. Nee, echt geen plek. ‘Anders moet u de politie maar bellen,’ kreeg mijn vriend te horen. Het was vriendelijk bedoeld.
Een andere keer brak er een stuk screenprotector af onder mijn duimnagel. Tot aan de nagelrand. Onbereikbaar vanaf boven. De eerste huisarts keek, zuchtte, en zei dat dit geen tienminutenprobleem was. Aan het eind van de dag zou ze samen met een collega wat prutsen. Die collega mompelde iets over het Iraakse leger en granaatscherven. Hij bekeek mijn duim en concludeerde dat er niets in zat. Toen ik mijn zaklamp ertegen hield, stond hij op en liep zwijgend de kamer uit. Even later kwam hij terug met een paperclip.
‘Heb je een aansteker?’
Voordat ik kan antwoorden, hield hij het puntje van de uitgevouwen paperclip al boven de vlam. ‘Moeten we niet de diathermiepen pakken? Of verdoven?’ vroeg de ochtendhuisarts.
Dat deden we niet.
‘Kijk,’ zei hij. ‘Er zat geen glas. Anders kon je het er nu uitdrukken.’
Wekenlang daarna pulkte ik de denkbeeldige glassplinters onder mijn nagel vandaan. Er waren pijnlozere manieren geweest om te ontsmetten.
Inmiddels heb ik een andere huisarts, dankzij het gunstige postcodegebied van net-niet-Glanerbrug. Samen ontdekten we mijn laatste campushuisartsrelikwie.
Want op het moment dat deze column verschijnt, is een gynaecoloog met tangetjes bezig om mijn hormoonspiraal uit mijn baarmoeder te vissen. De touwtjes zijn vijf jaar geleden veel te kort afgeknipt.
Hopelijk ben ik hierna echt klaar.
Al vrees ik dat één ding blijft. Die trage, over-articulerende vrouwenstem in mijn hoofd.
Welcome bij de Campus UT huisartsenpraktijk. For English, press one.
Denk je aan zelfdoding? Bel dan 24/7 gratis en anoniem met 113 of chat op 113.nl.
