Hoe ben je hier verzeild geraakt?
‘Dat hebben we vooral te danken aan toenmalig hoofd en kunstliefhebber Peter van Roosmalen. Die vond dat er wel wat meer creativiteit in de universiteit mocht komen. Het is natuurlijk een technische universiteit, waar je aardig rechtlijnig kunt gaan denken als je niet uitkijkt. Een oudere man gaf deze cursussen al, maar na diens pensioen zochten ze een vervanger. Zo kreeg ik de vraag of het niet wat voor mij was. Ik begon in september 1984.’
Hoe word je lasdocent?
‘Ik ben beeldend kunstenaar, maar de schoorsteen moet ook roken. Dus ik heb altijd hand- en spandiensten aangegrepen. Ik deed ooit de opleiding tot scheepswerktuigkundige, dus in de machinekamer van schepen. Maar ik moest mijn creativiteit kwijt, dus zo kwam ik op de AKI terecht. Ik ben wel echt een metaalman. Grappig is dat: een timmerman denkt bij een technische uitdaging meteen aan houten oplossingen, plankje zus of zo, ik denk meteen in metalen buizen en platen.’
Je leerde studenten lassen. Is dat lastig?
‘Nou, dat is misschien wat te kort door de bocht. Ik gaf vier cursussen, allemaal rond creatieve vorming. Je hebt een cursus basislassen, creatief lassen, maar ook houtbewerking en gereedschappenleer. Maar lassen gaat inderdaad niet vanzelf. Daarbij beginnen studenten vaak met de vraag: ‘Wat moet ik maken?’ Dat mogen ze natuurlijk helemaal zelf weten, dat ga ik ze niet voorkauwen. Het is heel leuk om te zien hoe studenten hier binnenkomen en wat ze uiteindelijk voor moois weten te maken.’
Wat blijft je het meest bij?
‘Zoveel! Een student wilde ooit een stoel uit een schaar maken. Ja, dat moet je eigenlijk voor je zien, want het is natuurlijk visuele kunst. Maar het is hem gelukt om een hele grote schaar te maken die dienstdoet als stoel. Wat me ook bijblijft is hoe mensen hier soms zonder enige vorm van voorkennis binnenkomen. Deze cursussen gaf ik ook vaak in de zomermaanden. Dan kwamen ze binnen in T-shirts en korte broeken. Of een paar Zuid-Amerikaanse dames op hoge hakken. Da’s op z’n zachtst gezegd niet erg veilig. Maar ze maakten op het laatst prachtige creaties. Het leukst vind ik dat een handvol studenten uiteindelijk ook kunstenaar werd.’
Maassen omringd door een groep cursisten.
Wat vond je minder leuk?
‘Dat heeft met de aard van ons contract te maken. Ik heb een tijdje in vaste dienst bij de UT gewerkt, daarna als freelancer en tegenwoordig meer op contractbasis. Daardoor is er op papier niet echt een doorlopend dienstverband, terwijl je er wel jaar in jaar uit bent. Dus ze hebben destijds compleet mijn 25-jarige jubileum gemist. Dat vond ik wel jammer.’
Waarom stop je?
‘Ik heb er nog heel veel plezier aan, maar mijn reuma laat het niet meer toe. Metaalbewerken is zwaar werk. Voor het geld deed ik het sowieso al niet meer, want ik was al een tijd met pensioen. Ik heb het ook wel heel lang gedaan, hoor. Een student zei een tijd geleden dat zijn vader dezelfde cursus nog had gevolgd.’
Heb je een vervanger?
‘Jazeker, beeldend kunstenaar Sofia de Vries loopt al een tijdje met me mee om gevoel te krijgen voor het begeleiden van groepen. Dus ze kijkt bij mij de kunst af. Ze heeft weer een heel eigen stijl van creëren, heel licht. Uiteindelijk moet ze er gewoon haar eigen draai en invulling aan geven.’
Wat ga je met je vrije tijd doen?
‘Als je het hebt over hobby’s; ik verzamel al mijn hele leven stripboeken. Dan moet je niet denken aan de Suske & Wiske, ik zit meer in de Science Fictionhoek, dat is mijn ding. Dus daar kan ik dan meer mee doen. Maar ik ben altijd wel met iets bezig. Mijn vrouw vond het altijd wel fijn dat ze even van me af was.’
Ter afscheid van Henk Maassen opent Vrijhof Cultuur op donderdag 2 april de expositie ‘See What We Make’, met creaties van studenten en medewerkers die zijn ontstaan uit Maassens lange staat van dienst.
