Over en sluiten

Lachen ‘Ik werd er zooo somber van’, vertelt een collega, op de ochtend na Prinsjesdag. ‘Ik heb de televisie uitgezet.’ Tja, de vooruitzichten zijn inderdaad niet best. Of je nou student (de basisbeurs voor je masteropleiding verdwijnt), onderzoeker (nog minder geld van de NWO) of hardwerkende moeder (de kinderopvang wordt wéér duurder) bent, in 2012 wordt het hoe dan ook alle zeilen bijzetten. ‘Waar moet ik nou nog op bezuinigen?’, verzuchtte de collega opnieuw. De andere collega’s haalden treurig hun schouders op, ook zij zagen slechts een gitzwarte toekomst voor zich. Het ‘oh-wat-zijn-wij-zielig-gevoel’ vierde hoogtij en een zware depressie lag op de loer. Maar opeens werd er weer gelachen, om een grapje (iets over de oorsprong van het woord ‘nattevingerwerk’, maar dat zullen wij u besparen). En de naderende depressie was voorbij. Nou is dit volgens onderzoekers van de Vrije Universiteit in Amsterdam heel normaal, want lachen is nou eenmaal gezond. Bij lachen komt het lichaamseigen stofje endorfine vrij. Dat zorgt voor een heel prettig gevoel en werkt als een gratis pijnstiller. Maar dat geldt alleen voor het goede oprechte buiklachen, waarbij we een paar keer uitademen zonder in te ademen. Volgens de onderzoekers is dit een evolutionair mechanisme om sociaal en positief gedrag te stimuleren. ‘Hierdoor konden onze voorouders omgaan met dagelijkse stress en conflicten.’ Mocht u zich binnenkort op de derde verdieping van de Vrijhof begeven, schrik dan niet van de bulderende lachsalvo’s die hier sinds Prinsjesdag onafgebroken plaatsvinden. De godganse dag bekijken we comedy-channels en the best of van your funniest homevideo’s en Bananensplit. Bedreigde onderzoekers, armlastige studenten en hardwerkende moeders, u bent van harte welkom. Pensioen Hij bekleedde allerlei functies binnen de UT. Was overal bij betrokken. Stond met campuspop vooraan en liep steevast mee met de Batavierenrace. Tijdens de zeskamp was-ie een van de fanatiekelingen en bij de barbecue na afloop stond-ie steevast als laatste nog stevig te discussiëren over de op handen zijnde reorganisatie. Overal had-ie een mening over. Kende de instelling van binnen en buiten. Kortom, een echte UT-er met hart voor de zaak. En zo zijn er meer. Neem Johan Simonetti. Elke dag fluitend naar het werk. Lekker fris op de fiets. Genietend van en prachtig tochtje met eekhoorntjes en reeën. Tevredenheid alom. En wie kent ze niet? Van die die-hard UT-figuren die nooit genoeg krijgen van hun werk. Altijd enthousiast en betrokken zijn. Niets is hen teveel en ze staan altijd voor iedereen klaar. Gouden personeelsleden. Maar helaas, ook deze lichting zwaait af. Met 65 jaar is het exit geblazen. Na jaren van trouwe dienst wacht het angstige zwarte gat. En nu? Voor een beetje licht in dat donkere gat kan de UT best zorgen, vinden wij. Wat te denken van een stukje begeleiding door onze psychologen? Of een terugkomdag? Of het aanbieden van een training zinvol met pensioen gaan? Of een cursus vol tips & tricks voor een tweede carrière? Moet er een monument komen voor deze groep? Of een eervolle parade? Laatstgenoemde was briljant geweest tijdens het Open Huis van afgelopen zaterdag. Een vrolijke optocht als eerbetoon aan de oudgedienden. Misschien iets voor de volgende editie? Wij zorgen voor het wild, de eekhoorns en de reeën. Deal?