Maaike Platvoet
Het plezier in zijn werk, zit ‘m in heel veel dingen. En het begint al ’s ochtends vroeg, op weg naar de UT. Dan fietst Johan Simonetti vanuit Hengelo naar Enschede, door de bossen van Drienerlo. ‘Dan zie ik die eekhoorntjes de weg overschieten en soms een ree. Prachtige tocht, elke keer weer een belevenis.’ Maar bovenal houdt hij van zijn baan wegens de fijne collega’s en de contacten met studenten. ‘Van hen hoor ik vaak: je kunt altijd bij Johan terecht. Dat geeft me wel een stukje voldoening.’
De loopbaan van Simonetti begint 37 jaar terug. Op 1 oktober 1974 wordt hij aangenomen als financieel/administratief-medewerker bij de toenmalige centrale technische dienst. Daar deed de jonge Simonetti veel technische ervaring op. ‘Ik zat er gewoon altijd met mijn neus bovenop.’ Negen jaar later is er een switch naar de functie van financieel medewerker bij de toenmalige faculteit toegepaste wiskunde. ‘De mooiste jaren uit mijn carrière had ik daar. Er heerste een hele goede collegiale sfeer.’ Hoofd van de interne dienst bij TW wordt hij in 1993, in 2000 verandert dit in het Facilitair Bedrijf. Een hoogtepunt volgt in 1999, als Simonetti op educatief verlof gaat naar Bandung, in Indonesië. ‘Ik ben drie maanden op het Institut Technologi Bandung geweest om te onderzoeken hoe de facilitaire dienst te werk gaat en hoe moslimstudenten functioneren. Een hele mooie ervaring. Het idee om een stiltecentrum te creëren op de UT heb ik daar opgedaan. Moslimstudenten willen immers meerdere keren op een dag kunnen bidden.’
Brand
Over de TW/RC-brand (in de huidige Cubicus) zou Simonetti uren kunnen vertellen. Hoe hij door een schoonmaakster werd ingeseind over een brandje in een kamer. Dat hij toen al meteen moest denken aan alle rare gebeurtenissen die de weken daarvoor gebeurden. Zoals leeg gelopen autobanden van medewerkers, een containerbrandje en kapotte printers. ‘Het was steeds dezelfde persoon die bij mij melding maakte van deze gebeurtenissen. Ik wist daarom heel snel dat hij ook met de grote brand te maken had. Maar op zo’n dag, als het halve gebouw afbrandt, staat alles in rep en roer. Het was een grote chaos.’ Drie dagen na de brand wordt de dader opgepakt, een medewerker uit het gebouw. ‘Ik werd diezelfde dag gebeld door de campusagent en hij zei: weet je wie het is? ‘Ik zei ja, is het die? Het klopte. Heel bizar.’
Als het TW/RC-gebouw later gedeeltelijk wordt gesloopt werkt Simonetti nog lange tijd door in het getroffen pand. ‘Niemand mocht erin, maar medewerkers wilden wel graag hun spullen terug. Ik heb er heel wat uitgehaald.’ In de gerenoveerde Cubicus keert hij na anderhalf jaar terug, en blijft werkzaam bij de interne dienst. Vanaf 2007 doet Simonetti een stapje terug, en gaat drie dagen per week werken. Tussendoor is hij zes jaar lang voorzitter van de UT-Kring, maar legt die functie uiteindelijk neer als een mede-bestuurslid niet tevreden is over het functioneren van de personeelsvereniging. ‘Dat ging niet met ruzie gepaard, ik vond het na zes jaar ook prima zo. Wel heb ik naar mij idee de UT-Kring een beetje uit het slop gehaald. En nu doen ze ook weer hele leuke dingen, vind ik.’
Vanuit het FB-Paviljoen wordt hij daarna ingeschakeld bij allerlei projecten, zoals het in kaart brengen van alle brandkranen op de UT. Nu is hij – in zijn allerlaatste dagen - weer terug in de Cubicus, om de plek van zijn overleden collega Hans van Rijn tijdelijk op te vullen. ‘Tja, ik eindig dus weer hier.’
Exit
Het zogenaamde exitgesprek met de personeelsadviseur heeft hij net achter de rug. ‘Zo’n gesprek krijgt iedereen die met pensioen gaat. Heel keurig hoor. Ze willen dan precies van je weten hoe je over bepaalde zaken denkt. Nou, die heb ik wel verteld.’ Een beetje treurig vertelt hij dat ook in dit gesprek hem nog eens duidelijk werd gemaakt dat doorwerken écht niet mogelijk is. ‘Dat geldt alleen voor hoogleraren is mij uitgelegd.’ Hij zucht: ‘Jammer, want ik snap het eigenlijk niet. Vanuit Den Haag stimuleren ze toch dat je door moet werken tot je 67e? En ik ben nog gezond en werk met veel plezier. Al is het maar voor een dag.’ David Korringa, hoofd van het Facilitair Bedrijf, heeft Simonetti laten weten dat ook de bezuinigingen een rol spelen. ‘Dat snap ik. Een jonge medewerker is vast goedkoper, maar toch. Ze zouden me ook kunnen inzetten als invaller, of voor een ander gebouw.’
Voor het symbolische zwarte gat is hij desondanks niet bang. Sterker nog, per 10 oktober heeft hij al een nieuwe baan. Een aantal uren verdeeld over twee dagen per week gaat Simonetti als schaatsinstructeur aan de slag bij de IJsbaan Twente. Daar was hij al geen onbekende, omdat hij ook training verzorgt bij schaatsvereniging De Skeuvel. ‘Ik moet dus eigenlijk nog één dag overbruggen, dat wordt misschien een heel klein zwart gaatje. De ander dagen vul ik wel met bezigheden thuis, en met wandelen. Ik wil er hoe dan ook voor zorgen dat ik gezond oud word. ’
Donderdag 29 september neemt Johan Simonetti van 16.00 uur tot 18.00 uur met een hapje en drankje afscheid van collega’s en bekenden in de Faculty Club. Iedereen is welkom.
Johan Simonetti heeft mooie jaren beleefd bij de UT, met als hoogtepunt een educatief verlof in Indonesië. Foto: Arjan Reef.
