Over en sluiten

Innovatief Een gesprek tussen de oud-UT-ers Henk en Jan tijdens de reünie van de eerste lichting studenten uit 1964, afgelopen vrijdag in de Faculty Club. Henk: ‘God Jan, dat is lang geleden zeg!’ Jan: ‘Dag Henk, wat goed je weer te zien.’ Henk: ’47 jaar. Ik heb je nooit meer gezien na de studie. ‘ Jan: ‘Inderdaad. Hoe is het je vergaan? Henk: ‘Mag niet klagen. Mooie loopbaan, veel buitenland, eigen bedrijfje, wat leuks opgebouwd.’ Jan: ‘Zelfde verhaal hier. Lekker geboerd.’ Henk: ’Heb je al rondgelopen over de campus?’ Jan: ‘Veel is er veranderd hè? Neem nou de Faculty Club. De Boerderij bekte net zo lekker.’ Henk: ‘En wat te denken van Bastille? Of Waaier? De Mensa was toch ook goed?’ Jan: ‘Ik hoorde ook iets over The Gallery. Geen idee wat ik me erbij moet voorstellen.’ Henk: ‘En heb je die nieuwbouw gezien? Sky en Box. Dat klinkt wel anders dan Campuslaan.’ Jan: ‘En al die nieuwe studies met die hippe namen. Advanced Technology, Creative Technology. Henk: ‘Snap jij het nog?’ Jan: ‘Weet je wat zo grappig is? Het zijn brede studies. Studenten krijgen zo een heel breed inzicht in de technische studies. Kunnen ze daarna een betere keuze maken voor hun vervolg.’ Henk: ‘Net als de algemene propedeuse uit onze tijd?’ Jan: ‘Precies.’ Henk: ‘Zoveel is er niet veranderd dus.’ Jan: ‘Inderdaad. Alleen er is een modern sausje overheen gegoten. Iets met graduate, bachelor en master of zo.’ Henk: ‘En dat na 47 jaar. Lekker innovatief bezig.’ Cabaretier We zijn afgetroefd. Door Groningen nog wel. Nota bene de universiteit waarmee we meer gaan samenwerken. Tenminste dat vertelde Anne Flierman vorige week vol trots bij de opening van het Academisch Jaar. Maar juist op het moment dat Flierman schitterde in het Muziekcentrum, deelde zijn noordelijke collega een erepenning uit voor maatschappelijke verdiensten. Aan Herman Finkers. Aan Herman Finkers uit Twente, de cabaretier die opkomt voor de belangen van onze regio en taal. Onze Herman Finkers dus. Wat moeten die Groningers met hem? Goed, hij heeft in Groningen vier jaar Psychologie gestudeerd, maar dat was enkel omdat dat in de jaren zeventig hier nog niet kon. Puur een publiciteitsstunt. En natuurlijk een manier om zo’n academische plechtigheid nog een vrolijke noot te geven. Reken maar dat ze dubbel lagen daar in Groningen toen Finkers zijn dankwoord uitsprak. Maar toch. Die erepenning had van de UT moeten zijn. Dit voelt als een nederlaag die we gauw moeten wegpoetsen. We geven die Groningers een koekje van eigen deeg. Volgend jaar bij de opening van het academisch jaar spelden we gewoon ‘hun’ cabaretier Bert Visscher een hoge UT-onderscheiding op. Heeft hier weliswaar niet gestudeerd, maar wat geeft dat. En dat ADHD-gedrag past eigenlijk niet bij onze Twentse rust, maar ach, ook dat zien we door de vingers. We moeten het die Groningers betaald zetten. Oog om oog, tand om tand. Halen we die gemiste publiciteit zo weer mee in. Moeten we hem alleen niet vergeten op het hart te drukken beslist geen dankwoord uit te spreken. Zo’n academische plechtigheid lijkt altijd al eeuwig te duren, maar als Bert Visscher zijn mond opentrekt, komen we nooit meer aan de borrel.