Campus gedicht
|
Redactie
Abrahams droom (High tech, human touch) Een onderdeel van het hart dat voelbare warmte beweegt, of soms een fantoom de ruimte laat. Een contactlens breidt uit onzichtbaar als kunstmatige intelligentie - een fiets voor het brein. Iedere dag de versmelting met techniek van een hogere orde, intussen gewend aan verandering, sneller iedere dag. Het verlangen naar weer nieuw leven, verkregen door meervoudige menselijke aanraking, is ouder nu. Abraham lacht niet langer, hij droomt zonder gêne in de tegenwoordige tijd van de daadkracht der dingen. Dat hij het ene mes van hogerhand zal heffen, het vlees niet snijdt, water doet vloeien, de rots wel splijt. Egbert van Hattem, campusdichter.
