Sandra Pool
Het is dinsdagmorgen 10.00 uur. Plukjes scholieren wandelen en fietsen over het UT-terrein. Ze zijn op weg naar de grootste dome op het grasveld langs de Drienerlolaan: de meeting dome. Binnen staan pakjes drinken klaar. Uit de tassen toveren ze repen chocola, muffins, zakjes snoep en ander lekkers. Een echt dagje uit en tevens een mooi begin van het verse schooljaar, zo net na de vakantie. In de ontmoetingsruimte zijn de groen-paarse zitzakken langs de rand van de koepel favoriet. Leerlingen van de Enschedese Scholenvereniging strijken snel neer op de zachte kussens. Enig idee wat er vandaag staat te gebeuren hebben ze niet. De inhoud van de broodtrommel is belangrijker. ‘Iets met proefjes ofzo’, oppert er één. En zo is het. De Universiteit Twente bestaat vijftig jaar en opent haar deuren voor een breed publiek. Met proefjes, presentaties en demonstratie wil de kennisinstelling laten zien wat ze in huis heeft. De komende weken struinen leerlingen van het basis- en voortgezet onderwijs over de campus. In groepjes maken ze kennis met allerlei facetten uit de wetenschap en techniek. Zo ook de leerlingen van de scholengemeenschap Beyaert, de Averbeke en de Brookschole uit Markelo die er vandaag zijn.
Terug naar de dome. De juffrouw roept op voor vertrek . ‘Jongens en meisjes, over twee minuten gaan we weg.’ Alle meiden en drie jongens gaan mee met moeder Desiree. ‘We moeten naar tent nummer vier’, kondigt deze aan. In haar kielzog veertien uitgelaten kinderen. In de Health dome staan studenten Technische Geneeskunde bij proefopstellingen klaar voor tekst en uitleg. ‘Leg je hand er maar onder.’ De scholier plaatst zijn hand op tafel. Er boven hangt een laser. Op een computerscherm is de doorbloeding van de huid te zien. ‘Krab nu eens over je hand.’ Zo gezegd, zo gedaan. ‘Kijk, je ziet de afbeelding roder worden. Je hebt het bloed omhoog gekrabbeld. Weet je waarom we dit gebruiken?’ De proefpersoon: ‘Om de hersenen te scannen?’ Zijn klasgenoot: ‘Als je verkouden bent?’ Helaas, geen van de antwoorden is juist. ‘De laser wordt bij brandwonden ingezet om de doorbloeding van de huid te registreren’, legt de student uit. ‘En bij laser quest?’ De student lacht: ‘Dan wordt er wel een laser gebruikt, maar niet deze.’ Het is tijd om door te gaan naar de volgende attractie. Een rode doos met drie grijparmen erin die van buitenaf te bedienen zijn. Binnenin liggen allemaal mikadostokjes. Op een computerscherm is de inhoud van de doos te zien. TG-student Mathilde Hermans: ‘Jullie mogen proberen om met deze grijpers een mikadostokje in het bakje te krijgen. In de doos kijken mag niet. Gebruik alleen het scherm.’ Ze legt uit: ‘We doen dit om te laten zien hoe moeilijk het verrichten van een kijkoperatie is.’ Julia: ‘Een kijkoperatie? Maar ik ben geen dokter.’ Mathilde: ‘Dat hoeft ook niet. Probeer het maar.’ Vol goede moed storten de drie scholieren zich een voor een op de gekleurde stokjes. ‘Ja, het lukt’, gilt Julia. Ze vindt het kijkoperatiespel het leukste onderdeel van de dome, al trekt de vitrine vol rare gereedschappen en dingetjes ook haar aandacht. Met name de nep neus in een potje. ‘Die had Michael Jackson goed kunnen gebruiken’, zegt Mathilde. De meiden knikkend instemmend. ‘Heb je ook oogballen’, vraagt Julia. Helaas, geen ogen. ‘Moet de neus gehecht worden?’ Ja, dat moet. ‘Met naald en draad?’ Ja, met naald en draad. De tijd is voorbij. Op naar de laatste activiteit in de gezondheid-dome. Om de hoek staat een student gehesen in een pak vol met sensoren. ‘Ik vind hem eng’, zegt Janneke, wijzend op alle draden. Klasgenootje Phoebe: ‘Janneke vindt alles eng hoor. Ik niet. Ik vind hem wel cool.’ De sensoren registeren de bewegingen van het lichaam die vervolgens op een computer te zien zijn. Een beetje afwezig luisteren ze naar de uitleg. Het zal allemaal, zie je ze denken. Het blijft toch raar, met al die draden. Het volgende groepje mannen weet er daarentegen wel raad mee. ‘Mag ik ook zo’n pak aan’, vraagt de een. ‘Kun je dat ergens kopen’, vraagt de ander. ‘Dat kan, maar dan moet je wel een zak met geld hebben.’ De heren zien al gauw de link tussen computergames en sensoren. ‘Kijk dan bouw je daar een huis, bomen en gebouwen en dan…’ De student grijpt in. ‘Ho, ho, je loopt op de zaken vooruit. Dat komt straks. Ik zal jullie eerst uitleggen wat ik hier aan heb.’ De scholier: ‘Geef me eens een hand. Hey, cool zag je dat? Die beweging was daar te zien.’ De onderbreking typeert de sfeer van de dag. Aan enthousiasme geen gebrek dus. Nu de uitleg nog.
(Foto’s: Ingrid Szwajcer)
