Maaike Platvoet
Maandagmorgen 10.00 uur. Nog vijf werkdagen te gaan tot Campuspop. Evenementenmanager Tonnie Buitink heeft zijn ploeg bij elkaar geroepen voor de laatste grote overlegvergadering met alle betrokken partijen. De gemeente Enschede, de campusbeveiliging, externe security, campusmanagement, de lustrumcommissie, politie, hotel Drienerburght, iedereen is van de partij. In vlot tempo wordt de agenda doorgelopen. Tonnie zit de vergadering voor en vertelt meteen dat het verwachte aantal bezoekers van 10.000 niet gehaald gaat worden. ‘Dat is bijgesteld naar 8.000 tot 9.000 man. Waar het aan ligt? Geen idee. Alle festivals en concerten hebben tegenwoordig last van een tegenvallende ticketverkoop.’ Voor alle duidelijkheid voegt hij daar aan toe dat minder bezoekers niet betekent dat er ook minder beveiliging aanwezig is. ‘Daar mag je nooit op bezuinigen.’
Een vertegenwoordiger van de gemeente Enschede wil weten hoe het zit met de constructie van het podium. Constructeurs van de gemeente willen de tekeningen en berekeningen zien. Belangrijk voor de vergunningen, voegt ze toe. ‘En de tijd begint te dringen.’ Tonnie knikt, begrijpt de urgentie. Voor de technische productie is zijn rechterhand Jelmer verantwoordelijk. Wordt geregeld.
Iemand van de campusbewaking vraagt waar de EHBO-posten komen, die staan niet meer op de plattegrond. En welke ingangen zijn voor ambulances? Ook over veiligheid en drankbeleid wordt lang gesproken. Geen drank in glazen, dat moge duidelijk zijn. Drugs zijn verboden.
Maandagmiddag 14.00 uur. Op het terras van hotel Drienerburght vindt opnieuw overleg plaats. Nu tussen Tonnie, het management van het hotel en Carla en Anja die de artiesten begeleiden. Gezamenlijk worden de contracten nog eens doorgelopen. Wie wil iets geks of heeft bijzondere wensen? ‘Zodra Caro Emerald in de bus zit, moet de airco uit,’ meldt Tonnie. ‘Slecht voor haar stembanden.’ Iedereen knikt. Want als voor iemand het optreden op Campuspop spannend is, dan is het wel voor Caro Emerald. De populaire zangeres zal vrijdag voor het eerst sinds een half jaar weer optreden. Lange tijd had ze last van stemproblemen.
Carla informeert of hotel Drienerburght voldoende handdoeken voor de artiesten heeft. Tonnie zegt dat er gewoon honderd nieuwe moeten worden besteld. Carla: ‘Caro Emerald en haar crew willen zeventien kleine handdoeken en zeventien grote.’ Iedereen lacht. Geen punt, ook dat wordt geregeld.
De komst van ster Anouk maakt menigeen net een tikje zenuwachtiger. Ze is een diva, en zo kan ze zich ook gedragen. Tonnie: ‘Maar Anouk heeft geen sterallures, ze is vooral een perfectionist.’ Met een crew van veertig man krijgt de popster een aantal kamers in de Drienerburght ter beschikking. Die wil Tonnie zo nog even persoonlijk checken.
Tonnie: ‘Hoe zit het met Anouks wensen wat betreft de catering?’ Carla: ‘Waar ze zin in heeft, kunnen we ter plekke regelen. Waarschijnlijk is dat sushi. De crew kan gewoon aan het buffet.’ Carla: ‘En ze wil champagne, dat wisten we al.’
‘Sigaretten, hebben we daar aan gedacht? Waar halen we die vandaan?’, roept de evenementenmanager. Bas, manager van het hotel, benadrukt nog wel dat er niet gerookt mag worden. ‘Natuurlijk niet, maar we moeten ze wel een pakje sigaretten kunnen aanbieden. Dan kopen we zelf wel een paar sloffen Camel en Marlboro in.’
Dinsdag 08.00 uur. ‘Ik heb heerlijk geslapen,’ klinkt het monter aan het ontbijtbuffet in hotel Drienerburght. ‘Bij grote evenementen neem ik altijd mijn intrek in dit hotel,’verklaart hij de locatie. ‘Ik heb het dan zo druk, dan wil ik geen afleiding. Ik wil me puur focussen op het werk.’
Nu er even tijd is voor een rustig gesprek – zo tussen de boterhammen en gekookte eitjes door – wil hij graag benadrukken dat het organiseren van een popconcert keihard werken is. ‘Iedereen denkt ah, zo’n feestje van Tonnie, gezellig. Dat is ook zo, maar het gaat niet vanzelf. Het is hard werken en ik neem graag het voortouw. Niet voor niets heb ik zo’n harde kop. Ik zorg er altijd voor dat ik zichtbaar ben, dan kan je ook mensen aanspreken op hun verantwoordelijkheden. Alleen, als je er zo intensief mee bezig bent, dan komt het ook extra hard aan als het mis gaat.’
Bij een tweede kop koffie: ‘We hebben een fantastisch team. Kaj, Jelmer en Carla, iedereen heeft zijn eigen kwaliteiten. Wil je dat alsjeblieft vermelden?’
Hij hapt nog een boterham weg en vertelt dat-ie in november 2012 stopt met werken, wegens vervroegd pensioen. Bij het organiseren van allerlei evenementen heeft hij daarom de hele tijd in zijn achterhoofd ‘dit is de laatste keer’. En dat voelt best gek. ‘Volgend jaar moeten de jongens het zelf doen, maar daar heb ik alle vertrouwen in.’
Zijn werk werd er de laatste tijd niet altijd gemakkelijker op door alle bezuinigingen en veranderingen op de UT. ‘Het wordt zo zakelijk. Dat is op bepaalde gebieden goed, maar ik mis wel eens een stukje waardering.’ Daar komt nog eens bij dat Tonnie veel lichamelijke klachten heeft. Een hernia, reuma, dat maakt het niet altijd gemakkelijk. ‘Veel lachen, dat is de enige manier om het vol te houden. Binnen het evenementenbureau lig ik wel eens slap van het lachen over het bureau.’
Woensdag 09.30 uur. De regen valt met bakken uit de hemel, maar de opbouw van het podium gaat gestaag door. Tonnie fietst regelmatig het afgebakende festivalterrein op. Even kijken hoe ‘zijn jongens’ het doen. Zijn telefoon rinkelt continu. Ook de gekste dingen komen bij hem binnen: mensen die willen weten of er wel een invalidentoilet aanwezig is. Overal heeft Tonnie een antwoord op. ‘Ik wil alle mensen met vragen zelf te woord staan. Waarom? Omdat ik vind dat de Universiteit Twente altijd positief in het nieuws komen. Lastige dingen los ik dan liever zelf op.’
Zo gaat hij nog even naar zijn kantoor, in de Vrijhof. Even checken hoe het vandaag met de ticketverkoop staat. Want ja, dat is toch een angst. Dat er niet voldoende tickets worden verkocht. Een andere zorg bij het organiseren van dit soort evenementen is altijd het weer. Twee jaar terug brak er zulk noodweer uit dat het festivalterrein op de campus moest worden ontruimd. Alle bezoekers werden toen in het Sportcentrum ondergebracht. En hoewel het ook deze woensdagmorgen regent, zijn de weersvooruitzichten voor vrijdag goed. Een opluchting voor de evenementenmanager, dat staat vast. ‘En als het wel regent? Ach ja, het is niet anders.’ Zijn telefoon rinkelt weer.
Foto: Gijs van Ouwerkerk
