Sandra Pool
Waar zijn we? Op het grasveld voor gebouw Vrijhof. De Indonesische studentenvereniging Persatuan Pelajar Indonesia (PPI) organiseert daar een eetfestijn. De club telt zo’n zeventig leden. Ze willen vanavond hun eten en cultuur delen met andere studenten, zeggen Christanty en Alda, twee Saxionstudenten uit Java. ‘En we weten dat Nederlanders van Indonesisch eten houden,’ voegen ze er lachend aan toe.
Wat is er te doen? Voor vijf euro kun je eten wat je wilt. Voor drie euro krijg je drie tickets in verschillende kleuren. Je kunt ze inruilen voor een snack, een hoofdgerecht en een dessert. Het drinken is gratis. Met tweehonderd bezoekers is de foodbazaar uitverkocht. Er worden zelfs mensen teruggestuurd naar huis.
Wat zien we? De eetkraampjes zijn opgesteld in een grote cirkel. In het midden staan enkele praattafels. Op het menu staan onder meer loempia’s, kokosnootsoep, zomerse toetjes met fruit, kokosnoot-rijstballetjes, gelatine met kokosnoot, gado gado en tempé (een koek van sojabonen). Bij elke stand staat de naam van het gerecht plus wat er allemaal in zit. Op de achtergrond speelt een bandje Indonesische muziek.
Bevalt het? Zeker.De gado gado gaat er goed in en bestaat uit taugé, tahoe, aardappeltjes, spinazie, een gekookt ei en natuurlijk kroepoek en een flink portie satésaus. De maaltijd wordt koud geserveerd. Dat vinden we een beetje jammer. Van de twee snacks bevalt het loempiaatje als vanouds en schuift de tempé, na een eerste hap, naar het bordje van de meegekomen collega. Als toetje kiezen we de vruchtendrank. Zoet en fris. We proeven mango, aardbeien en meloen. De fruitmix doet sterk denken aan oma’s bowl en is een smakelijke afsluiter.
Wat vinden anderen ervan?Christian en Daniëlle smikkelen van hun eerste snack. ‘Geen idee wat het is, maar het is wel lekker’, zegt Christian. ‘Het oogt als een omelet, maar dat is het niet,’ voegt Daniëlle toe. Ze bestudeert het hapjes nogmaals. ‘Het lijkt ook een beetje op vlees.’ Student Beer Sijpesteijn kauwt op een glibberig, jelly-achtig toetje, wit met felgroen gekleurd. ‘Ja, het is lekker. Wat dit gele is, weet ik niet. Mango? Zou goed kunnen.’ Zijn kameraad vraagt zich af of wij Nederlanders ook een stamppottenfeestje zouden geven in Indonesië. Beer: ‘Dit eten is zo lekker. Als het een Duits feestje was geweest, weet ik niet of ik zou gaan Ja, voor de bockworst en het bier allicht.’ Ze lopen verder naar de volgende eettent. Micah Heldeweg en Andrej Uhrich van ESN Twente zitten aan de gado gado. ‘Ik vind ’m niet perfect,’ zegt Micah, ‘maar lekker is het wel. Ik had wel wat meer pindasaus gewild. En een beetje warmer was ook niet verkeerd geweest.’
Wat valt nog meer op? In het oog springen de geleiachtige hapjes. Fel van kleur. We zien ze in groen, wit en roze. ‘Het ziet er lekkerder uit dan het is,’ laten twee studenten weten. Verder ging de opstart van het festival echt op z’n Indonesisch: plan plan. Eenmaal aan het eten waanden we ons voor heel even op Bali, mede door het lekkere zonnetje die avond.
Eindconclusie:De Indonesische studenten weten goed waarmee ze kunnen scoren. ‘The Dutch like our food,’ zoals ze zelf al zeiden. Naar verluidt hebben ze ook een slimme Facebookcampagne opgezet om zoveel mogelijk bezoekers te trekken. Een geslaagde actie dus. Qua eten was er voldoende voor iedereen en er was eveneens genoeg variatie. Je had wat te kiezen. Kortom, het wachten was de moeite waard.
Foto: Gijs van Ouwerkerk
