De Bladen

| Redactie

Studenten in een pand aan de Capucijnenstraat in Maastricht zijn bezorgd over hun veiligheid. Het huis dat 24 studentenkamers telt is naar hun mening levensgevaarlijk. Ze zijn alleen bang dat ze moeten vertrekken als het pand wordt afgekeurd. In Observant een verslag van een redacteur, die door studenten wordt gewezen op de troep in de gangen (bankstellen, kasten, kapotte tv's en fietsen, vuilniszakken, dozen), op het loshangende tapijt op de trap, op de knipperende lampen in de gang en op ongeschikte brandblussers (water in plaats van schuimblussers). De eigenaar kaatst de bal terug naar de studenten. Ze halen batterijen uit rookmelders voor eigen apparatuur en halen branddeuren weg om internetkabels door te trekken, zegt Chantal Moersch, medewerker bij Rodenborgh. `De moed zakt je in de schoenen. De paar studenten die de verantwoordelijkheid nemen, treden sinds kort op als handhavers en krijgen korting op de huur.' De `handhavers' bevestigen dat een groep studenten zich asociaal gedraagt. Omwonenden zijn niet blij met hun buren en dreigen met gerechtelijke stappen tegen de verhuurder, wiens gebruiksvergunning nog steeds niet verleend is. In de tuin, die onlangs een opknapbeurt heeft gehad, slingeren winkelwagentjes, afval en staan twee containers waarin het krioelt van de maden. De milieupolitie is al op bezoek geweest, ook het aangrenzende restaurant heeft al gewaarschuwd.

Een hilarische voorpublicatie in Folia van het nieuwe boek van Peter Burger. In `De jacht op de Veluwepoema. Sterke verhalen in de media', dist hij broodje-aapverhalen op die in de Arabische wereld de ronde doen. Zo zou er varkensbloed zitten in Pepsi en is de naam een afkorting van Pay every penny to save Israel. Coca Cola komt er niet beter vanaf. In spiegelschrift staat er - met een beetje goede wil - in het Arabisch `La Mohammed, La Mekka', wat zoveel betekent als `Nee tegen Mohammed, nee tegen Mekka'. Ook andere producten kwamen onder vuur: het wasmiddel Ariel zou volgens Egyptische geestelijken vernoemd zijn naar de voormalige Israëlische premier Ariel Sharon. En het logo? Dat is een verkapte Davidsster. In het licht van het voorgaande zal het niet als een verrassing komen dat het gerucht de ronde doet dat de Amerikanen nooit op de maan geweest zijn. De beroemde antropoloog Clifford Geertz belandde in 1971 op

Atjeh in een debat over wetenschap met een ustad, het hoofd van een moslimschool. Deze geloofde dat er een oceaan lag tussen de aarde en de maan; als daar een raket doorheen geschoten werd, verdronken we allemaal. Daarom had Allah een soort practical

joke uitgehaald: hij had de astronauten laten landen op een nep-maan.

En wie denkt dat `Boer zoekt vrouw' zo goed bekeken wordt omdat het door de prachtige Yvon Jaspers gepresenteerd wordt, zit er ook naast. Resource, het weekblad van de Universiteit Wageningen, zocht het uit en kwam met een heel ander antwoord. Die drie miljoen mensen die elke zondagavond kijken, doen dat omdat het programma een kijkgaatje is in de muur tussen de drukke stedeling en de authentieke boer, menen de ondervraagde sociologen en mediadeskundigen. `Eigenlijk willen we terug naar de idylle van boer met vrouwtje op een klein stukje land.' Yvon speelt wel een belangrijke rol, vindt Jan Douwe van der Ploeg, ruraal socioloog. `Ze belichaamt de stedeling op wie alle boeren verliefd worden.' En, ook niet onbelangrijk, de metroseksueel is alweer hopeloos uit. `Die wordt links en rechts gepasseerd door echte mannelijkheid. De vrouw wil weer een oerman, een ongelikte boer met de poten in de klei.'

Stay tuned

Sign up for our weekly newsletter.