Onbegrensde liefde voor de trombone
Jaeggi (1963) breekt in 1999 door met de roman `Held van beroep'. Twee jaar later verschijnt zijn eerste dichtbundel. Speciaal voor de Boekenweek schrijft hij Tromboneliefde: een boek met verhalen, poëzie en moppen over zijn geliefde instrument.
De schrijver is allereerst op het uiterlijk van de trombone gevallen, zo bekent hij aan de bezoekers van Broodje Cultuur. `Het is het meest volmaakte instrument dat er bestaat, juist omdat het zo simpel is. Je blaast erin, het maakt twee keer een bocht en dan komt er een mooie en ronde klank uit. De trombone is geniaal door zijn eenvoud. Het glimmende koper en het prachtige lijnenspel maken het instrument net zo sexy als Lara Croft. Sommige mannen vinden een Lamborghini sexy, tja, dat is een kwestie van smaak.'
Met de trombone heeft Jaeggi al zijn hele leven een haat-liefdeverhouding, vertelt hij. Vanaf zijn vroegste jeugd is hij gefascineerd door het geluid van een instrument dat voor de meeste mensen niet meer dan een onderwerp van spot is. De schrijver doet verslag van zijn pogingen het instrument te bedwingen. Zijn eerste moeizame muzieklessen staan hem zelfs beter bij dan zijn ontmaagding. Jarenlang studeert hij vele uren per dag op het instrument.
Het mag niet baten, want zijn grootste wens - trombonist zijn - gaat teniet door een gebrek aan talent. In zijn boek beschrijft hij vol zelfspot zijn pijnlijke tocht langs vier conservatoria. Zelfs jaren later, wanneer hij inmiddels met jazzbands in het hele land optreedt, wordt hij met zijn neus op dat vervelende feit gedrukt. Wanneer Jaeggi zijn gehavende schuiftrompet naar de reparateur brengt, is de laatste ontstemd over diens onwetendheid inzake het schoonmaken van het instrument. `Er zijn maar weinig mensen die iets van trombones begrijpen', verzucht de reparateur. En dat komt keihard aan bij een man die juist alles voor het instrument over heeft.
Uiteindelijk is Jaeggi een `gewone studie' Engelse taal- en letterkunde gaan doen. Maar de wens om een `echte muzikant' te worden is altijd gebleven, ook al vindt hij zichzelf een betere schrijver dan muzikant. `Op een dag zal ik met mijn koffer onder mijn arm op straat lopen en zullen voorbijgangers naar me kijken met de gedachte: hé, daar gaat een muzikant.'
Op Jaeggi's vraag of hij als afsluiting van Broodje Cultuur een stuk zal spelen, wordt enthousiast gereageerd. Daar heeft hij een simpele verklaring voor: `de muziek zal altijd machtiger blijven dan het woord.' Tijdens Jaeggi's spelen komt zijn onbegrensde liefde voor het instrument duidelijk tot uiting.
Adriaan Jaeggi: `De trombone is net zo sexy als Lara Croft.' (Foto: Arjan Reef)
