Hollands herfstweer. Windvlagen, regenbuien, een grijze lucht en overal gele, rode en bruine bladeren. Wandelaars en fietsers op de campus dragen praktische windjacks en houden ervaren hun klapperende paraplu's in de lucht. De familie Srinivasan vindt het maar niks. In hun huis aan de Drienerbeeklaan draait de kachel overuren en duikt moeder Bharati comfortabel weg in een grote omslagdoek. De twee fietsen die heel Hollands voor het huis staan geparkeerd, worden met het koude weer maar mondjesmaat gebruikt.
Het echtpaar Srinivasan kocht het huis in 2003, de beide dochters wonen aan de Witbreuksweg. De jongste, Priyanka (20), is voor het interview naar het ouderlijk huis gekomen. Dochter Ramya (22) heeft het te druk. 'Ze werkt aan haar eindproject', vertelt moeder Bharati trots terwijl ze koffie schenkt en warme appeltaart serveert. 'Over twee maanden wil ze klaar zijn met de bachelor.'
Het is vrij opmerkelijk, een voltallig gezin met volwassen kinderen, dat zich achtduizend kilometer verderop vestigt. Maar voor de Srinivasans was het uitgesloten dat pa en ma alleen zouden gaan. 'We zijn een familie', zegt vader Srinivasan met nadruk. 'Bovendien konden Ramya en Priyanka niet in hun eigen onderhoud voorzien. Ze studeren immers nog.'
Rajan heeft bij EL een vaste baan. 'Ik werkte in India op het ministerie van Defensie als defence-scientist. In die hoedanigheid heb ik de UT enkele malen bezocht. Op een gegeven moment boden ze me een baan aan bij de afdeling Elektrotechniek. Omdat ik verlangde naar een academisch werkklimaat heb ik de baan als docent en researcher geaccepteerd.'
Dat ging niet zonder slag of stoot. In India werd er met het thuisfront lang en breed over gesproken. 'A big decision', zegt Bharati zachtjes. Priyanka moest haar middelbare school nog afmaken en was net toegelaten tot een goede universiteit terwijl Ramya al midden in een opleiding Elektrotechniek zat. En ook het aanvragen van visa bezorgde de familie kopzorgen. Rajan: 'Priyanka was nog geen 18. Zij hoorde volgens Nederlands recht dus nog bij het gezin en kon probleemloos mee. Maar Ramya was 19, zij werd beschouwd als zelfstandig. Maar dat was ze natuurlijk nog helemaal niet.' Bharati: 'Ik ben samen met Ramya in India achtergebleven totdat ze in maart 2002 een studentenvisum kreeg.' Rajan: 'Het was een hele strijd.' Wil er nog iets aan toevoegen, maar bedenkt zich. 'Het is nu allemaal achter ons', zegt hij dan.
Aan de Nederlandse cultuur is de familie inmiddels gewend. 'Alleen het weer en de taal, hé', lacht Bharati vanonder haar omslagdoek. Bharati, een gediplomeerd onderwijzeres en biologe, volgt dagelijks Nederlandse les op het ROC in Enschede. 'Of ik nog werkzal vinden? Ik ben al 51, dus ik denk het niet. Maar ik zou het erg graag willen.'
'Het werk is fantastisch en we wonen hier prachtig', zegt Rajan. 'Met de cultuur heb ik geen problemen, ik heb geen identiteitsprobleem. Ik ben 100 procent Indiaas en dat blijf ik. I know who I am.'
De twee dochters maakten zich de taal in een paar maanden eigen. 'Ik heb wekenlang in het talenpraktikum gezeten', verzucht Priyanka die nu in het tweede jaar van haar WB-bachelor zit. 'De lessen kan ik inmiddels goed volgen, maar in projectgroepen blijft het moeilijk communiceren. Gelukkig is veel literatuur in het Engels.' Voordat ze kon beginnen moest ze twee examens doen, Nederlands als tweede taal en een toelatingsexamen. Rajan: 'Het is vrij zeldzaam wat mijn dochters doen. De meeste buitenlandse studenten volgen een Engelstalige master. Maar Ramya en Priyanka moesten eerst de bachelor nog doen.'
Rajan verwacht veel van zijn dochters. 'Misschien studeert Priyanka over een paar jaar cum laude af', zegt hij. Priyanka lacht eens. Vader en dochter vinden Indiase studenten fanatieker en gemotiveerder dan Nederlandse. 'Wij komen uit een van de armste landen ter wereld', zegt Rajan. 'Onderwijs is de manier om daar uit te komen. Waarom zou je niet proberen daar zoveel mogelijk uit te halen?'
Moeder: 'In India is de competitie heel groot. Je mag blij zijn dat je op een gerenommeerd college wordt toegelaten. Daarvoor moet je zorgen dat je bij de top zit.'
Vader: 'Hier in Nederland wordt het studenten ook wel erg gemakkelijk gemaakt, vind ik. De studenten zijn daardoor een beetje lui. Maar ze zijn ook eerlijk en oprecht. Lazy ánd sincere. Je moet ze een beetje pushen.'
Het gezin woonde al eerder in het buitenland. Eind jaren tachtig zaten ze in Amerika, in Syracuse. Rajan: 'Ik vond de Amerikaanse cultuur niet zo leuk. Ik was altijd gestressed. Hier in Nederland voel ik me zo relaxed. Ik vind de mensen ook helemaal niet gereserveerd, zoals je vaak hoort.' Moeder: 'Ze zijn juist erg aardig.'
Voor wat betreft de toekomst staat niets vast. Rajan: 'Ik heb een vaste baan. Maar die had ik in India ook en die heb ik opgezegd.' Priyanka weet zeker dat ze na haar afstuderen uit Nederland vertrekt. 'Ik weet niet of ik terug naar India wil, maar ik zie mezelf ook niet hier werken. Waarom? Het is een gevoel.' Rajan: 'Straks zijn ze volwassen. Ze maken hun eigen keuzes.'
Jannie Benedictus
Rajan, Bharati en Priyanka. Op de foto ontbreekt Ramya.
