Tonnie Buitink, evenementenmanager, heeft het geluk dat hij op zijn eigen kamer in de Vrijhof mag blijven roken. 'Mijn collega die bij mij op de kamer zit, ploft ook. Kost ons trouwens veel minder tijd dan dat we de hele tijd naar buiten zouden moeten.' Buitink vindt de regels nogal overdreven. Hij is niet van plan om te stoppen. 'Een mooi boek lezen met een sigaretje erbij, dat is toch het mooiste dat er is?'
Buitink krijgt bijval uit onverwachte hoek. Niet-roker Henk Bessels, medewerker sportreserveringen bij het Sportcentrum vindt dat zijn rokende medemens wel erg in een hoekje wordt gedrukt. 'Ik zie ze overal buiten staan kleumen. Waarom niet gewoon een aparte rokerskamer? Het beleid schiet een beetje door, we krijgen hier Amerikaanse toestanden. Sigaretten zijn overal vrij verkrijgbaar, maar je mag ze nergens meer roken.'
Ook de niet-rokende Anita van Dijk toont zich bijzonder sociaal richting haar twee straf rokende collega's. In het Financieel Cluster Vrijhof wordt nog steeds stevig gedampt. En dat is te ruiken ook. Van Dijk: 'Ik werk toch maar halve dagen.' Bij het loket van het Financieel Cluster Vrijhof kunnen studenten op gezette tijden dingen regelen. De rokende medewerkers zien dan ook met angst en beven de dag tegemoet dat wordt besloten dat het Cluster daarom geen 'eigen werkruimte' is. Dat is namelijk het criterium: eigen werkruimtes zijn van het rookverbod uitgezonderd, mits op de gang of door collega's geen hinder wordt ondervonden van tabaksproducten. Bovendien moeten de betrokken werknemers er in overleg overeenstemming over bereiken.
Frits Spoek, hoofd van het International Office en verstokt paffer, heeft sinds kort ook een rookvrije kamer. Toen hij nog in de Vrijhof zat dampte hij er in z'n eigen kamertje lustig op los. In de Bastille mag dat niet meer. En Spoek wil het ook niet. 'Tegenover bezoekers kun je dat eigenlijk niet maken. En het stinkt gewoon.' Nu daalt Spoek zo'n vier keer per dag de trappen van de Bastille af om buiten een sigaretje op te steken. Spoek denkt met weemoed terug aan vroeger, toen het nog heel gewoon was dat tijdens een vergadering de kist met sigaren rondging. 'Ik snap wel dat dat nu echt niet meer kan, alleen loopt de tabakswetgeving zo wel een beetje uit de hand.'
Andere rokers kiezen eieren voor hun geld en zegden de sigaret vaarwel. Althans, ze doen hun best. Hoofd Bureau Communicatie Arwin Nimis meldt met gepaste trots dat hij al een week clean is. Op eigen kracht. Nimis weet te vertellen dat enkele van zijn collega's heil verwachten van lasertherapie en de boeken van stopgoeroe Allen Carr. Nimis' communicatie-area in de Spiegel is helemaal rookvrij sinds 1 januari. Daarvoor werd regelmatig gezellig een sigaretje gerookt in de werkkamers van deze en gene. Maar dat mag niet meer, ook niet op de eigen werkplek. Nimis: 'We hebben hier een luchtverversingsysteem waardoor de lucht en ook de rook circuleert. Dus hebben anderen er alsnog last van. Bovendien hanteren we hier een open deur beleid.'
In de bestuursvleugel daarentegen houdt collegelid Willem te Beest, de bekendste roker van de UT, zijn kamer potdicht. Niks open deur beleid. Was de tussendeur naar het vertrek van zijn secretaresse tot dusver steevast geopend, vanaf 1 januari klopt deze medewerkster eerst beleefd op de gesloten deur voordat er een activiteit ontplooid wordt.
Ton van der Woude, gebouwbeheerder van de Vrijhof, vindt dat mensen diealtijd hebben mogen roken, recht hebben op een alternatief. Waarom geen rookkamer, vraagt hij zich af. In ieder geval komen voor de ingangen van elk gebouw grote asbakken te staan. Dat moet ook wel, want ja, een peuk op straat gooien, dat kost je geld. Of dat ook op de UT zo is en wie dat dan gaat controleren, dat weet Van der Woude niet. Hij vindt het sowieso moeilijk om de nieuwe regelgeving te handhaven. 'Ik ga hier niet voor politie-agent spelen. Maar als instelling krijg je wel een boete wanneer het rookbeleid niet wordt nageleefd. Hier in de Vrijhof mag je op de eigen kamer roken, zolang niemand er last van heeft. Maar ja, wat doe je dan met de reparateur die je computer komt maken? We zullen zien.'
Maaike Platvoet en Jannie Benedictus
