Het college van beroep studiefinanciering was aan het werk gezet door een inmiddels twintigjarige Marokkaan. Die wilde aan een heao gaan studeren en vroeg studiefinanciering aan. Nauwelijks een maand later had hij de afwijzing van de IBG al binnen.
De aspirant-heao-student woonde nog niet eens een jaar in Nederland, stelde de IBG vast, en de wet schrijft nu eenmaal voor dat vreemdelingen pas na drie jaar verblijf in Nederland recht hebben op een beurs. Van 'studietoerisme' moeten wij in Nederland niets hebben.
De Marokkaanse jongen liet het er niet bij zitten. Hij tekende bezwaar aan, kreeg opnieuw nul op het rekest en kwam ten slotte bij het college van beroep terecht. Dat gaf hem vorige week, ruim twee jaar nadat hij voor het eerst een beurs had aangevraagd, gelijk: de IBG had wel wat minder naar de letter van de wet mogen kijken.
Wat was het geval? De jongen woonde al vanaf zijn negende in Nederland. Toen hij veertien was, besloten zijn ouders echter terug te gaan naar Marokko, met een premie van de Nederlandse regering. De jongen werd meegenomen. Zeer tegen zijn zin, want niet Marokko, maar Nederland was inmiddels zijn thuisland. Drie jaar later, in 1994, kwam hij dan ook op eigen houtje terug.
Kan van zo iemand geëist worden dat hij zich eerst opnieuw drie jaar 'wortelt' in de Nederlandse samenleving, voordat hij recht heeft op een beurs? Nee, natuurlijk niet. De reden dat hij terugkwam, was nu juist dat hij hier geworteld was. Had de IBG dat niet zelf kunnen bedenken? Jawel, maar regels zijn nu eenmaal regels.
