 |
| Ron Michels: `Het mooiste is als je de tegenstander letterlijk alle hoeken van het veld laat zien.' (Foto: Gijs van Ouwerkerk) |
Naam: Ron Michels
Leeftijd: 43 jaar
Functie: trainer/coach
Sport: badminton
Club: DBV Diok
Hij nam een aantal jaar geleden de erfenis van coach Jan Timp over. Timp was het boegbeeld van de Drienerlose badmintonvereniging Diok en dat moet Ron Michels nog worden, maar dat ervaart hij niet als een last. Zijn draai heeft hij al gevonden bij de club. Als voormalig mondiaal topbadmintonner brengt de man een schat aan ervaring mee.
Ooit - in 1996 - haalde hij met de dubbel de Olympische Spelen in Atlanta. Maar hij strandde in de tweede ronde en dat was minder dan vooraf gedacht. `Ik was er een half uurtje flink ziek van, maar daarna was het ook over. Ik ben niet het type dat dagenlang met frustraties rond blijft lopen. Mijn maatje zat er toen wel flink doorheen.'
Maar het optreden in Atlanta was wel zo'n beetje het laatste grote internationale toernooi waarop hij uitkwam. In de periode daarvoor grossierde hij als speler in titels. In de dubbel werd hij liefst acht maal nationaal kampioen en haalde hij ook internationaal verschillende titels.
Dat was toen. Spelen op topniveau doet Michels niet meer. Hij runt een gordijnenzaak in Nijverdal en brengt daarnaast als coach zijn badmintonpassie over op de studenten van de UT. Zijn enthousiasme werkt aanstekelijk. `Badminton', zegt de coach, `is gewoon een prachtig spelletje dat je betrekkelijk snel kan leren.' Volgens de gelouterde oefenmeester is het bij badminton vooral de kunst je tegenstander zoveel mogelijk te laten lopen. Dus letterlijk alle hoeken van het veld laten zien. `En natuurlijk', zegt Michels, `komen daar fysieke of mentale elementen bij, maar niets is zo mooi als je tegenstander het bos in te sturen.'
Bij Diok zegt hij het `bijzonder goed' naar zijn zin te hebben. `Dat komt vooral', legt hij uit, `omdat studenten leergierig zijn. Ze pakken je ideeën razendsnel op. Twee woorden zijn voldoende iets duidelijk te maken. Dat is een wereld van verschil bij burgerverenigingen waar ik ook al wel trainingen heb verzorgd.' Michels vertelt dat hij als jong broekie en leergierig talent `de zaal uitgetrapt' moest worden. `Ik was', zegt hij, `helemaal idolaat van het spel. Vanaf mijn achtste al. Mijn vader en moeder speelden ook. De passie die ik zelf voor badminton voel, zie ik ook terug bij de spelers van Diok. Een verrijking om met deze mensen te mogen werken.'
Bijna een jaar lang liep hij mee aan de hand van Jan Timp. `Ik mag dan zelf op topniveau hebben gespeeld, dat maakt iemand nog geen goede trainer. Je hoort mij ook niet zeggen dat ik een goede trainer ben, maar ik heb wel ontzettend veel van Jan Timp geleerd.' Zelf spelen doet hij ook nog in het eerste herenteam van Diok, al houdt een rugblessure hem nu even aan de kant. Afgelopen seizoen eindigde het eerste met Michels in de gelederen op een vierde plaats en liep het promotie mis. `Komend seizoen gaan we gewoon in de herkansing. We hebben voldoende kwaliteit in huis, dat komt er vanzelf uit.'
