Genemans is een getraind presentator, duidelijk gewend om voor grote groepen te spreken. Veel van de aanwezigen groeiden op met kinderprogramma’s als Zoop en Willem Wever, waar hij presentator van was. Er heerste daardoor een welwillende stemming onder het publiek. De gratis lunch achteraf was mogelijk ook een factor.
Het bekendst is Genemans tegenwoordig van zijn werk als documentairemaker, waarbij hij de rauwe kant van de samenleving opzoekt en de politie volgt, gevangenissen bezoekt en criminelen interviewt. Zijn verhaal was een vlotte afwisseling van korte persoonlijke anekdotes, illustrerende filmfragmenten en vragen aan en van het publiek. Het uur vloog voorbij.
Kinderprogramma’s
Genemans begon zijn verhaal met zijn tijd als presentator van kinderprogramma’s. Hij liet een fragment zien van het Junior Song Festival dat hij samen met Kim-Lian van der Meij presenteerde. Hij riep het publiek op om goed op zijn gezichtsuitdrukking te letten. De zaal vond dat hij er gespannen bij stond, ongemakkelijk. En dat klopte. ‘Ik was daar helemaal niet op mijn plek.’
Documentaires
Hij besloot te stoppen en No Pictures Please op te richten, een eigen bedrijf voor videoproducties. Als veertienjarige had hij al eens geregeld dat hij met een camera met een lokaal politieteam mee mocht. Dat bleek uiteindelijk zijn droom: de rafelranden van de samenleving opzoeken en in beeld brengen. Zijn belangrijkste boodschap, hoewel op geen enkel moment prekerig of zweverig, was dat je risico’s moet durven nemen en je droom moet najagen.
Tips
Tips had hij ook. Naar aanleiding van een fragment met een opgefokte drugsdealer waarvan een pistool per ongeluk afging: ‘Rust is besmettelijk. Als je zelf rustig spreekt, korte zinnen gebruikt, voelt een ander zich ook sneller op z’n gemak. Zo voorkom je escalaties.’ Zo wist Genemans de situatie uiteindelijk onder controle te brengen. Het was aan het publiek om daar een les voor het eigen leven uit te filteren. Veel kans was er niet voor, want de volgende anekdote stond alweer klaar.
Dit keer was te zien hoe een drugsbende uit Panama omging met iemand die in hun ogen een correctieve ingreep verdiende. Blijkbaar voelden ze zich zo op hun gemak bij de filmmaker dat Genemans bijna getuige was van een liquidatie. ‘Het was voor iedereen een leermoment: als we dit filmen, zijn we ethisch gezien medeplichtig. Als filmmaker ben je verantwoordelijk voor iedereen die je filmt.’
Stof tot nadenken
Voor zijn programma Gevaarlijke gevangenissen trok hij de wereld rond om de meest extreme gevangenissen in beeld te brengen. Zoals in Madagaskar, waar soms honderd gevangenen jaar in jaar uit samen in een cel zitten, met ratten als huisgenoten. Hij liet er een publieksvraag aan vooraf gaan: ‘Wie vindt dat Nederlandse gevangenissen net een hotel zijn?’ Het contrast gebruikte hij om de aanwezigen te laten nadenken over het gevaar van terugval. ‘Door gevangenen als mens te behandelen, zorgen we in Nederland voor betere herintegratie in de normale samenleving.’
Ook riep hij op om de politie in Nederland meer respect te geven. Zijn fragment over een vrouw die ongelukkig uit het raam was gevallen en de jonge politieman die dat aan de nabestaanden moest vertellen, maakte indruk. ‘Het is goed om je te beseffen dat het maar zo afgelopen kan zijn.’
Zijn interview met een Texaanse terdoodveroordeelde onderstreept dat nog eens. Die zei: ‘We gaan allemaal een keer. Bij mij is duidelijk wanneer, bij jou niet. Je hebt elke dag de kans om iets goeds te doen en niet zoals mij te eindigen.’
Nuchter
Ondanks deze zware thema’s wist Genemans het luchtig te houden met nuchtere beschouwingen. Ook de vragen van het publiek achteraf wist hij met een à twee zinnen te beantwoorden. Iemand uit het publiek vroeg hoe hij zelf met traumatische situaties omging. ‘Als ik het niet kon loslaten, zou ik dit niet doen.’
