De helft van de redactie is hier ongezond, te dik, heeft een vergrote kans op hart- en vaatziekten en zal daarmee dus vroegtijdig komen te overlijden. Want wij vallen in die jonge groep UT-medewerkers, die het niet zo best doet in verhouding tot onze veel oudere maar o zo gezonde, rijpere collega’s. Dat was dus best even schrikken toen we woensdagmorgen de voorpagina van de Twentsche Courant Tubantia lazen. Zo onopvallend mogelijk onderwierpen we onze vijftigplus collega’s aan een grondige inspectie. Frisse koppies met hier en daar een pluk grijs, een soepel loopje en inderdaad, amper een vetrol te bespeuren. Ook van onderkinnen, hangbuiken of zwabberarmen is geen sprake. En energie voor tien, áltijd. Degene die nog een jaar of twintig hebben te gaan tot het vijftigplus-tijdperk, zagen het met lede ogen aan. Vermoeide ogen, om eerlijk te zijn. Want vannacht had het blèrende kroost ons maar weinig nachtrust gegund. De sportschool was daarom voor de zoveelste keer op rij weer afgebeld. En door alle stress hadden we ons verslapen, en was ook het smeren van een gezonde meeneemlunch erbij in geschoten. Kauwend op een broodje kroket overzagen we de zorgelijke situatie. Moesten we voortaan gaan hardlopen op de Sintelbaan? Zwemmen in plaats van lunchen? Fruit in plaats van een doorspekte theatersnack? Lopen van de Bastille naar Carré? De oplossing was dichterbij dan gedacht. Nu de universiteitsbestuurders vasthouden aan de nullijn, zit er voorlopig geen salarisstijging in. Droog brood dus. Maar dat komt ons dikke dertigers wel goed uit. Hebben wij in 2011 ook weer een fijn BMI.
007
Hi, my name is Bond, James Bond. Wie de komende dagen zijn oor goed te luisteren legt, loopt grote kans deze beroemde filmquote ergens op te vangen. De Britse geheim agent is op uitnodiging van studievereniging Scintilla neergestreken op de campus. De elektrotechniekstudenten hebben namelijk een feestje. De club bestaat 45 jaar en dat vieren ze een week lang. Thema van het lustrum is secret agent. James had wel zin in een party en kwam direct aangevlogen vanuit zijn M16 headquarters. De special guest is hier niet alleen ter opluistering van het feestgebeuren. Hij is ook op fact finding mission. De studenten zijn namelijk de draad even kwijt. En de kluts ook. Ze zijn een beetje in de war. Niet zo gek. Aan het begin van het collegejaar worden ze overspoeld met vrachten informatie. En met ladingen mooie woorden en hoge ambities. Neem de opening van het academisch jaar, afgelopen maandag. Duurzaamheid is nu een hot topic van de UT. Vroeger spraken we nog over de huisstijl, een bruisende campus, Route’14 en een fraaie landmark. Dit jaar hebben we het over duurzaamheid. Zitten de oneliners van 2009 er net lekker in, verschuift de focus weer. En hebben we het volgens de promotieposters over energie besparen, groene koffie, rijden op afval, de groene campus als living lab en groene kennis over de grenzen. Veelbelovende woorden dus. Wat de rol van mister Bond is in het duurzame geheel? Die is als vanouds. Hij speurt naar de daden. Nee, niet naar de dader of daders in dit geval. De daden, u weet wel, die je normaliter bij de woorden voegt.
