Scenario 3 schetst een beeld van de universiteit die als spin in het virtuele web van een kennismaatschappij, samen met de Student Union, de regie voert over de competentieontwikkeling van een internationale gemeenschap. De leersituaties nemen vele vormen aan: de formele opleiding, het informele leren -door te participeren in studentactiviteiten, maar ook daarbuiten - en kennisintensief werk te verrichten. Niet alleen de variÙteit aan leermogelijkheden neemt toe, ook de periode waarin je er gebruik van maakt, rekt op: een leven lang leren.
Hoe aantrekkelijk is dit beeld? De universiteit heeft altijd al de wens gehad om blijvend invloed uit te oefenen op het leven van haar afgestudeerden: iets meegeven waarvan je je leven lang profijt zou hebben. Fundamentele kennis, academische vorming, prestige en status, goede manieren, een netwerk van vriendjes en een titel waren de mogelijke ingrediÙnten, ook al was de bemoeienis maar vier of vijf jaar. Partner zijn in een leven lang leren vraagt echter om een ander soort bemoeienis, die al begint tijdens de initiÙle opleiding. De ontwikkeling van duurzame bekwaamheden vraagt om een partner die zich inzet voor het herkennen van individuele mogelijkheden en het ontwikkelen van persoonlijk talent. De diep gewortelde attitude van selectie en uitsluiting, die kenmerkend is voor de gehele onderwijspiramide, geeft aan het beeld van een leven lang leren het vooruitzicht op levenslang. Een sterke nadruk op het voortdurend meten van de competentie output zal dat beeld alleen maar versterken. De universiteit als coach voor 'de student voor het leven' zal iets terug moeten krijgen van de vrijplaats en de speelruimte die voor 'de eeuwige student' zo aantrekkelijk was.
