Raar. En beangstigend. Want wij hebben ook hobbies. En collega's. Erger nog: ook hobbies die onze collega's niet hebben, en ook niet zien zitten.
Zes keer per week doen we het: hagelslag op een boterham met pindakaas. Alleen privé, want de lekkernij verwerken in ons lunchpakket betekent solliciteren naar ontslag.
Wij draaien, in onze eigen tijd, uitsluitend klassieke muziek. Van Wagner raken wij in extase, maar onze collega's zijn Frans Bauer-fan.
Aangekoekt gft-afval op de bodem van onze net geleegde groencontainer gaan wij blootshands te lijf. Wij zijn niet vies van ons eigen afval, onze collega's hebben een werkster.
's Avonds kijken we naar kinderprogramma's: herhalingen en remakes van Zorro, Lassie en Flipper. Kind blijven is niet verboden, maar wel schadelijk voor je carrière.
Thuis drinken we bier uit de fles, en als die leeg is klinkt er een knetterende boer, opgediept uit de verste hoeken van ons maag-darm-stelsel. Dat is legaal in Nederland, maar de eerste collega die dit goedkeurt moeten we nog tegenkomen.
Het is allemaal privé, en allemaal legaal.
Maar als dit uitlekt, worden we gewipt.
Rust!
Je sleept jezelf van feestelijk gala naar Mister TW-verkiezing, van collegezaal naar bijbaan, van pre-tentamen-vragenuurtje naar het station, van kroeg naar bed, van dansvloer naar tap, van vroeg tot laat.
Je wordt geleefd. Door je agenda, door je collegerooster, door tentamenweken, door je sociale contacten, door de verwachtingen van je ouders (we rekenen op je), door de intercedente van het uitzendbureau (ik reken op je).
Soms wordt het allemaal eventjes te veel.
Toen, het moest kennelijk zo zijn, stuitten we op het Abdijweekend van Studentenplein Enschede. Het SPE organiseert een driedaags bezoek aan de Benedictijner monniken in Oosterhout.
Rust en stilte.
De tekst op de SPE-website: 'Als je je een paar dagen voor hetmonnikenleven openstelt, zul je ontdekken dat je tot jezelf kunt komen op een heel andere manier dan in het drukke leven van roosters, tentamens en muziek in rokerige kroegen.'
Dat klonk ons als muziek in de oren.
Enthousiast scrollden we naar het programma.
Zes uur ('s ochtends!): Lezingendienst.
Half acht: Lauden.
Half tien: Eucharistie.
Half een: Middagdienst.
Twee uur: Noon.
Vijf uur: Vespers.
Half negen: Completen.
Tussendoor zouden nog evaluaties en groepsgesprekken gehouden worden, zo meldde de site.
Wij sloegen de eigen agenda er eens op na.
We wikten en we wogen.
We bleven thuis!
Wel zo rustig.
