Murat's wanhoopsdaad staat los van zijn Turkse achtergrond. Natuurlijk, er zijn allochtone groepen waarbinnen excessief geweld gebruikelijk is. Dat mag je tegenwoordig gelukkig hardop zeggen. En de vele actualiteitenrubrieken hebben deze dagen dan ook ijverig hun best gedaan om zo veel mogelijk deskundigen voor de camera te zetten die dat ook maar wat graag wilden zeggen. Maar met het tragische incident in Den Haag had dat niets te maken. Dat was van dezelfde orde als die slachtpartij in Erfurt, 2 jaar geleden. Gepleegd door een Duitse jongen (geen allochtoon) met een probleem. Zoals alle scholen, in alle tijden, hun probleemkind hebben gekend. Ook de mijne. Het enige relevante verschil met nu is, dat die jongen niet over een vuurwapen kon beschikken. Alleen over benzine. Daarmee overgoot hij zichzelf en de school. Het gebouw bleek eenvoudiger te blussen.
Murat is een kind met een probleem. Een kind dat hulp nodig heeft. Van Wieren wist dat. Dat was zijn vak, zijn levenswerk: kinderen helpen. Van Wieren wist ook op welke wijze een kind zijn probleem kenbaar maakt. Niet door de vinger omhoog te steken en beleefd de vragen: "Meester, ik heb een probleem, wilt u mij alstublieft helpen?" Nee, zo'n kind gaat zich misdragen, agressief doen, met tafeltjes door het lokaal gooien. En dan begrijpt de docent wel dat er wat aan de hand is.
Een kind dat zich misdraagt kun je van school sturen. Maar, zo wist Van Wieren, dat helpt alleen wanneer de ouders het probleem dan oplossen. Falen de ouders, of zijn de ouders de bron van het probleem, dan moet je professionele hulp inschakelen. De Kinderbescherming. En faalt die ook, bijvoorbeeld omdat die niet tijdig beschikbaar is, "dan gaat het toch nog mis". Maar wie is er dan verantwoordelijk? Het kind of de samenleving? De samenleving die kinderen vuurwapens in handen geeft.
De liquidatie van Van Wieren lijkt in zijn ernst een volwassen delict. Maar in zijn aard blijft het de misdraging van een kind. Een volwassen crimineel pleegt een bankoverval; een kind is boos op de meester. Berechten we Murat nu als een volwassene, dan lopen wij als samenleving definitief weg voor onze verantwoordelijkheid. Danbeantwoorden we de aanslag op het leven van Van Wieren met een aanslag op zijn levenswerk. "Please, don't shoot the cat".
