Het was weer zo ver deze week. Fotograaf ontslagen, omdat-ie z'n virtuele penseel te diep in de photoshoppot had gedoopt. Terecht. Moet je maar geen Irakese gevangene klonen om een gaatje in een plaatje mee te vullen.
Even later dook een niet eerder gepubliceerde foto op van Saddam die door een Amerikaanse marinier uit z'n hol wordt gesleurd. Het mariniersgezicht was digitaal nabewerkt en onherkenbaar gemaakt. Meteen ontstond er twijfel over de echtheid van de prent. Want bewerkt is bewerkt, en bewerkt is niet echt.
Aan het begin van de Balkanoorlog ging een foto de wereld over van Bosnische krijgsgevangenen achter een concentratiekamphek. Onlangs bleek, jaren na de oorlog, dat het een tuinhek was, waar je gewoon omheen kon lopen.
Ze staan er mooi op, de fotografen. Hun geloofwaardigheid staat te kijk, en dus die van hun kranten. Geen lezer die zo maar meer gelooft wat hij aan foto's voorgeschoteld krijgt. Ziet hij nog wel wat hij ziet?
Reden genoeg om de herkomst van de foto's in het UT-Nieuws van deze week aan een nader onderzoek te onderwerpen. En wat blijkt?
De lassende klusser op de voorpagina is géén actiefoto van een maatschappelijk betrokken UT'er die deelneemt aan de WOT-windmolenbouwwedstrijd. Het is een belegen plaat van een pottenkijkende UT-kok. Pollepel en koksmuts maakten plaats voor laspistool en masker. Via photoshop.
De dragende plaat op pagina twee, van scheidend WeWi-directeur Dick Schlüter op zijn nieuwe werkplek, blijkt ook zwaar bewerkt. Geen fraai geregisseerde foto-op-locatie, maar een photoshopcompilatie van een aangeleverde vakantiefoto van Schlüter (op een hurktoilet), een archiefplaat van een Chinese civetkat, tegen een achtergrondje uit het Denekamper rariteitenkabinet.
Je gelooft je ogen niet meer.
Goede voornemens
Het ontbijt met de rector ging gisteren over goede voornemens. Terwijl een ieder z'n rijtje opsomde, lieten wij onze gedachten teruggaan naar vorig jaar. Januari 2003. Toen hadden ook wij een goed voornemen: de sportschool.
Niet dat we te dik waren ofzo, het was gewoon een kwestie van een aantal ongetrainde spieren.
En dat zouden we gaan veranderen.
Eigenlijk ging het best aardig. Een lidmaatschap was zo geregeld: 45 euro in de maand voor onbeperkt sporten. En we kregen er voorgratis een T-shirt en een waterflesje bij. Plus een persoonsgebonden key met daarop het te doorlopen programma, geheel gebaseerd op onze dramatische conditie. Handig, want men steke de sleutel in, bijvoorbeeld een loopband en de loopband neemt precies de juiste hellingshoek aan en begint op de juiste stand te rollen. De techniek staat voor niks en als medewerkers van een technische universiteit keken we likkebaardend toe.
Af en toe kwam er een hippe sportschoolmedewerker langs om te informeren naar het verloop van de training. Zwetend, hijgend en rood uitgeslagen meldden we dan dat we het heerlijk vonden ons na een lange dag van wetenschappelijke arbeid 'es in het zweet te werken.' In het begin gingen we zelfs drie keer per week. Maar toen we eenmaal alle apparaten van binnen en van buiten kenden verminderde de frequentie. Het werd zo saai.
Om een lang verhaal kort te maken, na twee maanden gingen we niet meer. Best zonde, want de contributie liep door. Maar opzeggen wilden we niet. Dat zou gelijk staan aan opgeven.
Dat was maart vorig jaar.
Ons enige goede voornemen voor 2004 is dan ook: het opzeggen van het lidmaatschap (dat moet aan de balie, zucht) en het retourneren van de personal key.
Het wordt moeilijk.
Voor ons geen pleisters, lasertherapie, afzuiginstallaties en boeken van Allen Carr.
Maar het gaat ons lukken.
