Eurowat?
Maar afgelopen week brak de zon door. Wij kregen een bombrief. Het kwam op teevee en op de voorpagina's van alle kranten. Het was nog geen nieuwjaar, maar de kurken vlogen hier van de fles. Dat wij in één adem werden genoemd met Europol, Prodi en Trichet, dat was precies de erkenning die wij verdienden. De afzender van de bombrief had ons geen grotere dienst kunnen bewijzen. Temeer daar wij meteen mochten vertellen dat wij deze grensoverschrijdende misdaad zelf wel even zouden oplossen.
Het onderzoek vordert gestaag. In een Italiaanse krant zijn de aanslagen opgeëist door de Federazione Anarchica Informale, maar dat is een niet-bestaande organisatie, dus daar lieten wij ons niet door van de wijs brengen. Wij zochten het in de omgeving van de doelwitten. Na die eerste drie bombrieven kwamen alle Europeanen nog in aanmerking, maar met die brief aan ons heeft de dader zijn identiteit bijkans prijsgegeven. Niemand kent ons; de dader kende zelfs ons adres.
Een tweede belangrijke aanwijzing was dat onze bombrief niet door de post was bezorgd. De dader heeft hem zelf bij ons in de bus gestopt. Dat betekent dat de dader uit de omgeving van Den Haag komt, of hier in elk geval op 30 december is geweest. En dan is er nog het motief. Er zijn vast veel mensen die iets hebben tegen Europol, Prodi of Trichet. Maar wie heeft er wat tegen ons? Behalve een paar Amsterdamse krakers kon niemand toch baat hebben bij een aanslag op Eurojust! Okee, wij zelf dan. Het was per slotte reden voor een feest.
En zo leidden alle sporen naar het hoofd van onze PR-afdeling. Gedreven door miskenning nam hij zijn taak net even wat te serieus. Op zich een bekend fenomeen - menig brandweerman blijkt pyromaan - maar daarmee nog niet goed te praten. We hebben hem alleen nog niet opgepakt. Dat staat zo slordig, zo'n arrestatie in ons eigen kantoor. Nee, we wachten tot hij binnenkort op wintersport gaat. Dan zullen we hem door de Franse politiemet veel tamtam uit zijn chaletje laten halen.
