‘Ja, ik kan me boos maken als mensen domme dingen doen en dat verkopen als iets slims. Dat blaten, het hoog van de toren blazen, managerstaal, dat stoort me enorm’, vertelde hij aan UT Nieuws (het huidige U-Today) in zijn afscheidsinterview in 2009. Dat Van Lieshout van zijn hart geen moordkuil maakte, stond wel vast gedurende zijn carrière aan de UT.
Betrokken en humoristisch
‘Een markant persoon was hij zeker’, vertelt Marjolein Dohmen-Janssen die hem in 2009 als opleidingsdirecteur civiele techniek opvolgde. Daarvoor werkte ze langere tijd met hem samen binnen de vakgroep. ‘Hij was heel betrokken en humoristisch en schreef veel stukjes, onder andere als ingezonden brieven naar UT Nieuws. Godfried kon ook heel mooi vertellen. Ik herinner me dat we op een gegeven moment overgingen naar diploma-uitreikingen van de bachelor. Ondanks het grote aantal, nam hij alle dossiers door en had voor iedereen een persoonlijk woordje.’
Wat Dohmen-Janssen van hem leerde, was dat het ‘opleidingsdirecteurschap heus niet zo spannend is’. ‘Hij zei: je moet eigenlijk een oliemannetje zijn, dat ervoor zorgt dat alles soepel verloopt. Dat heb ik altijd in mijn achterhoofd gehouden.’
Rechtsom of linksom
Anne-Marie Klijnstra was zo’n vijf jaar secretaresse voor Van Lieshout. Ze noemt hem ‘doortastend en duidelijk’. ‘Hij deed ontzettend veel voor de opleiding, die heeft hij echt vormgegeven.’ Volgens haar was hij ‘het type van rechtsom of linksom’. ‘Het maakte hem niet uit welke kant we opgingen, maar we moesten dat wel met volle commitment doen.’
Ze kijkt terug op een prettige tijd met hem. Voor het personeel zorgde hij ook goed. ‘Met secretaressedag kregen we altijd bloemen van de UT, maar Godfried zorgde ook nog voor een roos met een kaartje eraan.’ Ze herinnert zich ook de geur van zijn sigaar. ‘We hoefden onze neus maar in de lucht te steken om te ruiken of hij al aanwezig was of niet’, vertelt ze lachend.
Van Lieshout in 1999.
Doorsneetent
In zijn afscheidsinterview kwamen al die markante karaktertrekken nog eens naar voren. Hij liet blijken niet meer trots te zijn op de UT. ‘Deze universiteit is volstrekt een doorsneetent geworden. Vroeger vond ik het wel even nodig om op verjaardagen te zeggen dat ik bij de UT werkte, maar die behoefte werd minder. Het lijkt wel of er steeds meer effort wordt gestoken in de beeldvorming. Voorlichting kost miljoenen. En waarom? Er zijn niet meer studenten dan er zijn.’ Toch was er ook altijd zijn humor en relativeringsvermogen.
Van Lieshout groeide op in Eindhoven en kwam uit een echt onderwijsnest. Hij ging zelf scheikunde studeren in Nijmegen, wilde ook scheikundeleraar worden, maar zijn carrièrepad liep anders. ‘In 1969 kwam ik als faculteitsonderwijskundige naar Twente. Aanvankelijk voor een jaar. Dat zijn er dus veertig geworden', zo vertelde hij in zijn afscheidsinterview.
Drienerbeeklaan
Van Lieshout bekleedde uiteindelijk verschillende functies binnen de UT. Eind jaren zeventig vertrok hij voor drie jaar naar Indonesië en werkte daar aan de Technische Universiteit in Bandung. In de jaren tachtig zat hij bij het toenmalige onderwijskundig centrum en vanaf 1993 was hij betrokken bij de opleiding civiele technologie & management, later werd dat civiele techniek. Hij ging in 2009 met pensioen en bleef met zijn vrouw wonen op de campus, aan de Drienerbeeklaan.
