Sinds 11 september is de wereld veranderd. De meest opzienbarende revolutie is de gretigheid waarmee sindsdien aanslagen ogenblikkelijk worden opgeblazen tot internationale proporties. Bij de aanslagen in Istanbul zagen we dit ook weer. Van de daders en hun motieven was nog niets vernomen, maar overal in de wereld rolden de woordvoerders al weer over elkaar heen om te spreken van "aanslagen op Europa als geheel" of zelfs van "een aanval op de hele beschaafde wereld". Dit is globalisering van het slachtofferschap. Het is vast allemaal goed bedoeld, maar het heeft een omgekeerd effect. Als een idioot met een aanslag om de hoek dezelfde impact kan bereiken als met een aanslag op het WTC, dan wordt het de terrorist wel erg gemakkelijk gemaakt. Zelfs de lokale gek zonder hogere motieven krijgt zo wereldnieuws. Het plakboek van de pyromaan wordt steeds dikker.
In 1981 ging ik met een schoolreisje naar Londen. Groot-Brittannië was op dat moment in de ban van het terrorisme van de IRA. Bobby Sands was in de kritieke fase van zijn hongerstaking. Menigeen vreesde bomaanslagen na zijn overlijden. Toch was er niemand die ons adviseerde het reisje te annuleren. Het algemene gevoel was blijkbaar dat dat terrorisme iets was tussen de IRA en de Britse overheid. Daar stonden wij buiten. Ook wanneer wij in Londen waren. Om dezelfde reden had het IRA-geweld ook geen enkel effect op de relaties tussen de protestanten en de katholieken in Nederland, of elders in de wereld.
Nu regent het telkenmale negatieve reisadviezen en worden moslims wereldwijd gewantrouwd. Waarom eigenlijk? De aanslagen in Istanbul zijn netzomin ingegeven door de Islam als dat de IRA handelde in opdracht van de Paus. Een verdere analogie met het terrorisme van de IRA of van andere organisaties gaat mank. Duidelijke motieven ontbreken. Als je deze 4 aanslagen in hetzelfde deel van Istanbul al in een internationaal verband moet zien, dan passen ze in hetzelfde rijtje als die poging tot brandstichting in een AZC door een stel Friese tieners. De daders hebben een hekel aan buitenlanders. Meer lijkt er niet aan de hand. Het enige verschil is dat die Istanbulse raddraaiers kans zien mee te liften op de faam van Bin Laden. Maar bedenk, dat is een mogelijkheid die wij ze inde schoot hebben geworpen.
