Uit het lood

| Redactie

"The Netherlands is a destination and transit country for trafficking in persons, predominantly women and girls, from all parts of the world." Aldus positioneerde de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Nederland tussen andere vooraanstaande slavenlanden als Angola, Haïti en de Filipijnen. De woorden van Colin Powell leidden in de Nederlandse media tot een golf van publicaties over erkende misstanden. Over het lot van buitenlandse vrouwen in de Nederlandse sexindustrie. En over de mysterieuze verdwijningen van alleenstaande minderjarige asielzoekers uit AZC's. Verzwegen bleef en blijft hoe diep de vrouwenhandel zit verankerd in dit land van Multatuli.

Handel

Pak op zaterdag een dagblad en u vindt er advertenties waarin droomvrouwen in honderdtallen worden aangeboden. Dit heet relatiebemiddeling, maar het is gewoon mensenhandel. Turkse en Marokkaanse jongeren die een partner uit hun thuisland halen, ondervinden toenemende kritiek. Dat de meeste importbruiden echter uit Oost-Europa komen, daar klaagt dus nooit iemand over. En weet u waarom niet? Omdat dat handel is. Iemand verdient aan de werving. Iemand verdient aan de advertenties. Iemand verdient aan de bemiddeling. En iemand verdient aan het transport. Terwijl zo'n Turkse bruid door de familie wordt geregeld. Daar wordt niemand beter van. Behalve dan misschien de lokale hoofddoekjesverkoper. Maar dat is een allochtoon, dus die telt niet.

De geïmporteerde bruid is een slaaf. Zelf droomde ze wellicht van het leven van een moderne geëmancipeerde Westerse vrouw, maar als haar rechtmatige eigenaar daar op uit was, had hij haar niet gehaald. De documentatie van de leveranciers laat daar ook geen misverstanden over bestaan. Wie een vrouw in Oost-Europa bestelt, koopt een privé sex-slaaf, een huishoudster, een draagmoeder en een kindermeisje ineen. Weglopen kan ze niet, want zonder man is haar verblijfsvergunning een enkele reis terug naar haar geboortedorp, waar haar naast armoede nu ook schande wacht.

Een belangrijke rol in de vrouwenhandel wordt gespeeld door de overheid. Door het steeds maar weer verstrekken van een voorwaardelijke tijdelijke verblijfsvergunning, drijft het de vrouw in een afhankelijke, dus verhandelbare, positie. Tegelijkertijd misbruikt de overheid het vergunningsstelsel om geld binnen te halen. Want ook de overheid is niet vies van een beetje handel. Alleen al de verlenging van een verblijfsvergunning kost 285 euro. Als een Nederlander in het buitenland zo'n bedrag moet betalen om iets simpels van een ambtenaar gedaan te krijgen, noemt hij dat corruptie. En terecht. Welnu, het vreemdelingenbeleid in Nederland is verworden tot geïnstitutioneerde corruptie. En, zoals het een handelsland betaamt, heeft niemand daar problemen mee zolang de boekhouding maar klopt.

Harold de Boer


Stay tuned

Sign up for our weekly newsletter.