Over en sluiten
Gisteren woei een zuidwesterstorm over de campus. En dat was best een stevige. Maar het ruimde wel lekker op. Rottend blad vloog de lucht in, stof werd opgezogen en dode takken braken af. Je zag het ook aan de lunchwandelaars van gistermiddag, die stevig over de boulevard stapten. Hé lekker, straalde van hun frisse koppies af. Even dat hoofd weer helder krijgen, want zo gezellig is het momenteel binnen de campusmuren niet. Een reorganisatie hijgt namelijk in de nek, ook een soort van zuidwesterstorm. Alleen zijn we nog niet in staat geweest om de windkracht ervan te bepalen. Wordt het een 9 of een flinke 10? Of toch een 11, maar poe, die zijn zeldzaam. Een enkele oudgediende kan zich dergelijk zwaar weer nog wel herinneren. Zoals twee jaar terug. Toen bereikte de wind maar liefst snelheden van 144 kilometer per uur. Het onstuimige weer kreeg zelfs nog een naam: ‘moderne efficiënte bedrijfsvoering’. Ach, uiteindelijk was het een storm in een glas water als je ‘m vergelijkt met de legendarische windstoten uit de jaren tachtig. Onder de noemer ‘taakverdeling en concentratie’ ging heel universitair Nederland gebukt onder een flinke herfstdepressie. En wie zegt Hartslag uit 2001 eigenlijk nog iets? Toen kreeg de UT pas echt de wind van voren. En dan nu de operatie Berger. We tellen de dagen af. Nog even en het rapport is openbaar. Wie blijft? Wie ruimt het veld? We houden ons koest, want wie wind zaait, zal storm oogsten. En ach – of het nu 10 of 11 wordt – uiteindelijk krijgen we de wind vanzelf wel weer in de zeilen.
