Opmerkelijk
Om deze kleine stipjes en streepjes te maken gebruikten de natuurkundigen Electron Beam Induced Deposition (EBID): richt (in een bijna vacuüm ruimte) een bundel elektronen op een oppervlak, waardoor uit het oppervlak elektronen worden losgemaakt. In de ruimte bevindt zich ook een gas dat bestaat uit organische wolfraamverbindingen. Een deel van de uit het oppervlak losgemaakte elektronen zorgt ervoor dat enkele van de gasmoleculen vlak boven het oppervlak kapot gaan en zich opdelen in vluchtige atomen en zware wolfraamatomen. De vluchtige atomen worden met de rest van het gas weggepompt, terwijl de zware atomen achterblijven op het oppervlak en een soort resthoopje vormen. Dit hoopje is het wereldrecordverbeterende minuscule stipje (nanodot). Wanneer je de elektronenbundel beweegt over het oppervlak ontstaat een streepje.
Het maken van zulke kleine structuren is al eerder gedaan, met de scanning-tunneling-microscoop. Hiermee wordt een enkel atoom opgepakt en neergelegd. Dit is echter een heel delicaat proces, waardoor het veel tijd kost. `Om een stip te maken ter grote van een nanometer, ben je al gauw uren bezig', schat Hagen. `Met de EBID-methode duurt het schrijven van een nanodot slechts tien milliseconden. Deze methode gaat dus bijna een miljoen keer sneller.' Een andere manier om hele kleine structuren te maken is `self assembly', waarbij moleculen uit zichzelf structuren vormen. `De precieze vorm van deze structuren is dan echter moeilijk te voorspellen, ze zullen zich in hoge mate random verdelen', aldus Hagen. (bron: Natuur & Techniek).
