Over en sluiten
Illusie
Leuk, dat goochelen afgelopen dinsdag bij Studium Generale. Zo’n balletje dat in de ene hand verdwijnt en plots weer in de andere tevoorschijn komt. Natuurlijk snappen we daar niets van. En da’s maar goed ook, want bij goochelen, zo vertelde goochelaar en filosoof Tilman Andris, draait het om het creëren van een illusie. ‘De illusie van het onmogelijke,’ waren Andris’ magische woorden.
Nu heeft menig student daar het laatste half jaar wel wat ervaring mee opgedaan. Toen de dreiging van de langstudeerboete wel heel serieuze vormen aannam, werden paniekerig allerlei studieschema’s aangescherpt en omgegooid. Zomervakanties werden gecanceld, paasontbijtjes afgezegd, batateams opgeheven, enkel en alleen omdat er geen ruimte meer was in het strakke werkschema van de niet nominaal studerende student. Ondertussen hijgde staatssecretaris Zijlstra in hun nekjes, want wie voor september niet keurig afstudeerde moest de knip trekken. Tot vorige week. Toen kwam opeens het nieuwtje dat we nog best een jaartje achterover mogen leunen. Nou ja zeg! Eerst was het er en toen dus weer niet! Maar ondertussen blijft het wel, ook al zien we het nog niet. Het lijkt wel een truc. Die Zijlstra is een verrekt knappe goochelaar. Wat dat betreft zou een hoge zwarte hoed gevuld met een dikke witte hangoor hem niet misstaan. Jammer dat de staatssecretaris niet aanwezig was op de avond van Studium Generale. Daar had hij nog een goede tip gekregen, namelijk ‘wat een goochelaar doet is onware overtuigingen tot stand brengen en deze in stand houden.’ Kijk, en dan is Zijlstra lekker op weg.
Sneu
Het zijn droevige tijden voor sporthalbeheerder Herman Kobes. De goede man zag met lede ogen de herstart van de Batavierenrace uit Dinxperlo vertrekken. Nu zit-ie onaangenaam duimen te draaien. De estafette was toch wel het hoogtepunt van het jaar. Vanuit het niets werd het dorp in de luwte van de ochtend overspoeld met duizenden blije studenten. Zijn thuishonk, de sportzaal, deed dienst al slaapvertrek. De frisse lopers wisselden met de nachtploeg. Voor heel even was er echt wat te doen in het plaatsje. En Kobes was er maar wat druk mee, laat-ie weten in deze krant. Extra mankracht inhuren, de puinhoop opruimen, dikke blaren prikken, water uitdelen, ouwehoeren met studenten, grappen maken, koffie schenken, ontbijt serveren, massages regelen, flesjes Extran aanslepen, pakjes Dextro uitdelen… Kobes zorgde er negen jaar lang voor dat het de studenten aan niets ontbrak. En elk jaar keek hij weer reikhalzend naar ze uit. ‘Het breekt zo lekker de sleur.’ Echter, aangescherpte regeltjes en klagende omwonenden maakten abrupt een einde aan het loopfestijn. De Batavierenrace is niet langer welkom in het Achterhoekse dorp. De herstart verhuisde naar het tien kilometer verder liggende Ulft. Een popelende wethouder begroet daar de lopers om zeven uur ’s morgens. Met flesjes water. ‘Ik heb er zin in,’ lacht deze handenwrijvend. Kobes kan wel janken. Wat hem betreft komt de race niet snel genoeg terug naar Dinxperlo. Dat zit er voor hem helaas niet meer in. Sneu? Ja, vinden wij. We verzoeken de Bata-organisatie met klem om 7 mei even langs Dinxperlo te wippen. Een stukje nazorg. Wel zo sportief na negen jaar.
