Over en sluiten
Wonderland
Het is nog al wat. Je hebt je felbegeerde papiertje op zak. Je bent eindelijk klaar met die vervelende scriptie. Je studieboeken gaan de kast in en de eenzame opsluiting tijdens het schrijven van je onderzoekverslag lijkt al weer zo lang geleden. Het afstudeerfeestje is geweest, de verre reis is gemaakt. Kortom, je bent er klaar voor. Ready to go. Kom maar op. Zo groen als wat stap je dapper de wondere wereld in van de arbeidsmarkt. Wie doet mij wat, straal je uit. De wereld ligt immers aan je voeten, want wie wil jou nou niet met je prachtige studieresultaten en uitstekende cijfers?
Lees vooral de traineeshipspecial in deze krant. Het aanbod van dergelijke programma’s is enorm, maar vele malen groter is de stapel sollicitatiebrieven van pas afgestudeerden. En de selectieprocedure liegt er ook niet om. Dertig gegadigden voor één traineeship is eerder regel dan uitzondering. Onderscheiden is hier het credo. Extra inzet dus. Serieuze extracurriculaire activiteiten, ofwel nevenactiviteiten, heet dat. Twee mastertitels helpt ook om binnen te komen. Net als een half jaar werkervaring in het buitenland. Bestuurswerk. Een aantrekkelijk geschreven brief, foutloos graag, is ook een vereiste. En competenties als leiderschap, overtuigen, beslissingen nemen doen het eveneens goed.
Inderdaad. Het oordeel van de recruiters is niet mals. Het doet denken aan Alice in Wonderland. Het jonge grietje komt in een wondere, vreemde wereld terecht en ontmoet vele, merkwaardige figuren. Ze voert verwarrende, rare gesprekken met hen. De UT werkt momenteel aan een toneelproductie van dit moderne sprookje. De regie heeft nog enkele rollen beschikbaar. De vereisten? Goed articuleren en groots acteren. Misschien iets voor jou? Kun je vast oefenen in een wondere wereld én je onderscheiden. Die baan wordt daarna een makkie!
Boxershort
De maat is vol. Of in de woorden van Jurriaan Huskens: ‘Het hek is van de dam.’ Het protest tegen de bezuinigingsdrang van het College zwelt aan. Geen vorm wordt geschuwd. Waar Jules Pieters zich beroept op de Wet openbaarheid van bestuur, ‘verkopen’ Huskens en zijn collega Jeroen Cornelissen gewoon tachtig vierkante meter laboratorium terug aan het College. Om er vervolgens als een stel kwajongens te gaan voetballen. Komt dat schot! Bam, rinkeldekinkel, zuurkast aan diggelen en tl-buizen vallen naar beneden. ‘Ach, wat zonde. Blij, dat we die net aan het College hebben teruggegeven’, hoor je ze denken. Kunnen die opdraaien voor de verzekeringspapieren. Want die extra rompslomp kunnen ze er niet bij hebben op hun toch al beperkte vakgroepbegroting.
Origineel protest. Vele malen creatiever dan die bezettingen van het BB-gebouw (Spiegel) in de jaren zestig en zeventig. Maar waarom houdt de rest van de UT zich nog stil? Slikken andere hoogleraren stilzwijgend de bezuinigingen? Of weten ze geen ludieke actie te verzinnen? Wij geven natuurlijk met alle liefde een tip over hoe je het College een hak kunt zetten en toch nog wat financiële middelen voor je leerstoel kunt binnenslepen. In aanloop naar carnaval – vanaf de elfde van de elfde – zijn feestwinkels in de wijde omgeving op zoek naar bijzondere uitdossingen. Doe dus allemaal je toga in de verkoop! En dan lekker tijdens de Diesviering in je boxershort of string meelopen in het cortège. Wij zien de spandoeken al voor ons: ‘Na vijftig jaar kleedt de UT ons uit’. Wedden dat het College jouw vakgroep de dag voor de Dies nog gauw wat extra geld toeschuift als het van de plannen hoort?
